Music

Δημήτρης Φαρής: «Όλη μου η ζωή ένα πληκτρολόγιο!»

2022-08-10

Συνέντευξη με το συγγραφέα Δημήτρη Φαρή

Επιμέλεια:

Βασιλική Β. Παππά

vpappa@cultmagz.com

Ο Δημήτρης Φαρής γεννήθηκε στο Duisburg της τότε Δυτικής Γερμανίας από Έλληνες μετανάστες. Σπούδασε Πληροφορική στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως καθηγητής σε Λύκειο. Έχει πτυχίο κλασικού πιάνου και ασχολείται εντατικά με τη μελέτη του σαξόφωνου. Με τη συγγραφή ιστοριών ασχολείται από τη στιγμή που κατάλαβε ότι η ζωή είναι σημαντική και η μνήμη πεπερασμένη.

Β.Π.: Κύριε Φαρή, γεννηθήκατε Duisburgτης τότε Δυτικής Γερμανίας. Ποια είναι η εικόνα που σας έρχεται στο μυαλό από εκείνα τα χρόνια;

Δ.Φ.: Γεννήθηκα στο Duisburg της Δυτικής Γερμανίας από ΄Έλληνες μετανάστες αλλά ζω στην Ελλάδα από ενός έτους. Οι πρώτες εικόνες της ζωής μου διαμορφώθηκαν στη πυκνή δόμηση της Κυψέλης όπου τα παιδιά έπαιζαν στα μπαλκόνια και στα πεζοδρόμια. Το Πεδίον του Άρεως τότε ήταν ο παράδεισός μας και το μοναδικό μέρος που μπορούσαμε να παίξουμε μακριά από τα αυτοκίνητα. Θυμάμαι τα δακρυγόνα του Πολυτεχνείου, την αγωνία των μανάδων στην επιστράτευση της Κύπρου και μετά τα σημαιάκια της Μεταπολίτευσης. Έζησα τα σημαντικά γεγονότα της Αθήνας πίσω από τα παρατηρητικά μάτια ενός παιδιού.

Β.Π.: Ποια ήταν τα πρότυπά σας ως παιδί;

Δ.Φ.: Καθώς μεγάλωνα και γνώριζα τον κόσμο μέσα από το σχολείο και την Μουσική είχα εστιάσει σε δύο προσωπικότητες. Τον J.S.Bach και τον Leonardo Da Vinci. Πάντα με εντυπωσίαζαν πολυπράγμονες άνθρωποι, καλλιτέχνες, επιστήμονες και ιδιαίτερα καθώς μεγάλωνα, όλοι οι μουσικοί της Jazz.

Β.Π.: Σπουδάσατε Πληροφορική στο Πανεπιστήμιο Κρήτης αλλά και πιάνο ενώ ασχολείστε εντατικά και με τη μελέτη του σαξόφωνου. Η οικογένειά σας, ενίσχυσε την απόφασή σας να ασχοληθείτε, τόσο με την επιστήμη όσο και με τις τέχνες;

Δ.Φ.: Ο πατέρας μου ήταν έμπορος πιάνων και μεγάλωσα μέσα στο μαγαζί του δοκιμάζοντας κάθε καινούργιο πιάνο που ερχόταν προς πώληση. Η μητέρα μου, εγγονή σημαντικών μουσικών της εποχής, ήθελε να με εμπλέξει με την μουσική από πολύ νωρίς. Η παιδεία της μουσικής από εκεί και πέρα με βοήθησε και στα Μαθηματικά τα οποία αποτέλεσαν και όλη την βάση για να ασχοληθώ στο τέλος με την Πληροφορική. Όπως λέω σε μια προσπάθεια να αυτοσαρκαστώ «Όλη μου η ζωή ένα πληκτρολόγιο!».

Β.Π.: Πιστεύετε ότι οι επιρροές είναι σημαντικότερος παράγων και καθορίζει περισσότερο τη ζωή μας, από τις επιλογές μας;

Δ.Φ.: Σαφώς και είναι πολύ σημαντικές οι επιρροές. Ο Mozart δεν θα ήταν το παιδί θαύμα αν δεν είχε πατέρα τον Λεοπόλδο. Ο Μιχαήλ Άγγελος δεν θα ζωγράφιζε τόσο πλαστικά αν δεν είχε μεγαλώσει σε οικογένεια λιθοξόων. Διαπιστώνουμε ποιοι είμαστε μετά την εφηβεία και ήδη τότε έχουμε διαμορφωθεί από το περιβάλλον μας. Για μένα τα γονίδια μετρούν μόνο στην περίπτωση των αθλητών. Δεν υπάρχουν γονίδια που σε κάνουν Βιολόγο. Οι επιλογές μας είναι αποτέλεσμα των επιρροών μας.

Β.Π.: Πριν ξεκινήσετε να γράφετε ένα βιβλίο, πραγματοποιείτε κάποια έρευνα ή όχι; Ποιες οι συνθήκες της γραφής σας; Θα θέλατε να μας κάνετε μια παρουσίαση του τελευταίου σας βιβλίου;

Δ.Φ.: Πολλές φορές η ιδέα ενός βιβλίου έρχεται μετά από έμπνευση λίγων λεπτών, ενώ κάποιες άλλες, το βιβλίο ωριμάζει και έναν ολόκληρο χρόνο μέσα μου. Ποτέ δεν κάθομαι να γράψω αν δεν ξέρω όλη την ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν αφήνω τους ήρωές μου να με καθοδηγούν ούτε και το βρίσκω κάπου στον δρόμο. Ιδιαίτερα όταν θέλεις να γράψεις για κάτι που δεν γνωρίζεις σε βάθος, μια έρευνα είναι απαραίτητη. Πώς μπορεί κάποιος να ξέρει πώς ζούσαν οι άνθρωποι ακόμα και τον προηγούμενο αιώνα;

Το Σώζοντας την Τζέιν Άλντεν μιλάει για τις παράλληλες ιστορίες δύο υπαρκτών προσώπων. Ο κεντρικός ήρωας προσπαθεί να βοηθήσει μία γυναίκα που έζησε στο παρελθόν ξέροντας την τύχη μιας γυναίκας που έζησε στο μέλλον. Μπορεί τελικά κάποιος με την αγάπη να σώσει κάποιον άλλον; Μπορεί έστω και να τον αλλάξει; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα του βιβλίου.

Β.Π.: Συνήθως εσάς τι σας εμπνέει;

Δ.Φ.: Συνήθως εμπνέομαι από ασυνήθιστα γεγονότα της ζωής μου ή από βιογραφίες ανθρώπων που θαυμάζω. Τις περισσότερες φορές εμπλέκω ανθρώπους που ζουν εκεί έξω σε ιστορίες που φαντάζομαι εγώ. Ας πούμε, τι θα έκανε ο John Lennon στο πεδίο μιας μάχης;

Β.Π.: Λέγεται ότι η έμπνευση φορτίζεται από κοινωνικές εμπειρίες. Αν αυτό ισχύει, τότε γιατί οι συγγραφείς στη συντριπτική τους πλειονότητα δεν εκφράζονται κοινωνικά;

Δ.Φ.: Αυτή είναι πραγματικά μια δύσκολη ερώτηση. Ένας άνθρωπος πριν θεωρήσει τον εαυτό του συγγραφέα (πράγμα που δεν γίνεται ποτέ), καταρχάς αποφασίζει να καταγράψει μια ιστορία ή εμπειρία. Συνήθως αυτή η εμπειρία ξεφεύγει της απλής κοινωνικής ζωής όπως την ξέρουμε, γιατί αν δεν ξέφευγε δεν θα ήταν άξια λόγου. Για παράδειγμα, σκεφτείτε πώς οι μητέρες αγαπούν τα παιδιά τους και όμως η ιστορία μιας Μήδειας θα ήταν πραγματικά άξια ενδιαφέροντος. Επίσης, μπορούμε να δεχτούμε πώς η ματιά ενός ανθρώπου που αποφασίζει να γράψει είναι ιδιαίτερη, διότι από μόνη της η διαδικασία είναι επίπονη, άρα για να ξεκινήσει κάποιος κάτι τέτοιο, σίγουρα έχει κάτι ιδιαίτερο να πει. Και όπως λέω συνήθως μετά από μια δυνατή εμπειρία μεταμορφώνεσαι και όντας στα καμένα της ζωής σου σίγουρα είσαι αντισυμβατικός και ως έναν βαθμό εκτός κοινωνίας.

Β.Π.: Με ποιους συγγραφείς μεγαλώσατε και τι μπορεί να βρει κανείς στη βιβλιοθήκη σας;

Δ.Φ.: Το πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες και δυσκολεύτηκα πολύ να το αποχωριστώ. Μέχρι να μπω στην εφηβεία είχα διαβάσει ό,τι κλασικό μπορούσε να βρει κανείς στα βιβλιοπωλεία της εποχής. Η μεγαλύτερη ανακάλυψη για μένα ήταν ο F.S.Fitzgerald. Αποτυπώνει κινηματογραφικά τις ιστορίες του στο χαρτί με μοναδικό ρυθμό. Έχω διαβάσει πολύ Eco, Forster, Camus, Ursula Le Guin, Douglas Adams, και από Έλληνες λατρεύω τον Παπαδιαμάντη, τον Εμπειρίκο και τον Καζαντζάκη. Εκτός συναγωνισμού παντού και πάντα ο Καβάφης, ο οποίος αποτελεί και manual ζωής.

Β.Π.: Κλείνοντας, θα ήθελα να μας πείτε για ποιο πράγμα θα δηλώνατε περήφανος..

Δ.Φ.: Νιώθω περήφανος για όλα τα μικρά και μεγάλα δημιουργήματά μου, αλλά πραγματικά χαίρομαι, όταν κοιτάω την εξέλιξη των δύο μου παιδιών. Δεν μπορεί να πει κανείς πώς δημιούργησε αν δεν έχει πλάσει ανθρώπους. Μετά αφήνεται να πλαστεί ο ίδιος από την ίδια του την δημιουργία. Την μεγαλύτερη χαρά και περηφάνια την βιώνω, όταν ακούω συμβουλές από τα εικοσάχρονα παιδιά μου.

Β.Π.: Ευχαριστώ πολύ για τούτη τη συνέντευξη

Δ.Φ.: Σας ευχαριστώ και εγώ.