Music

"Δύσκολα θα διαβάσει κανείς αισιόδοξα και χαρούμενα ποιήματα από ‘μένα.."

2022-05-05

Συνέντευξη με τον ποιητή Ονούφριο Ντοβλέτη


Επιμέλεια:

Βασιλική Β. Παππά

vpappa@cultmagz.com


Ο Ονούφριος Ντοβλέτης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ενώ σε ηλικία 10 ετών εγκαθίσταται με την οικογένειά του στην Αθήνα. Από μικρός συνειδητοποιεί την αγάπη του για το θέατρο, τον κινηματογράφο, τις γλώσσες και τη συγγραφή, μιας και ήδη από το δημοτικό προσπαθεί να γράψει παραμύθια και ποιήματα. Μέχρι τώρα έχει μελετήσει οκτώ γλώσσες, έχει σπουδάσει Μετάφραση, Ιστορία και Αρχαιολογία αλλά και Υποκριτική τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Είναι ξεναγός, ηθοποιός και γράφει διηγήματα, ποίηση και στίχους για τραγούδια. Το 2018 εκδίδεται η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Ένας νέος δίχως νέα».

Β.Π.: Κύριε Ντοβλέτη, μέσα στο '21 εκδόθηκε ηποιητική σας συλλογή που φέρει τον τίτλο «Θάνατος στην Ελλάδα». Θα θέλατε να μας πείτε περισσότερα γι' αυτή;

Ο.Ν.: Η συλλογή αυτή προέκυψε εντελώς απροσδόκητα στην περίοδο της καραντίνας. Ήταν ίσως και το μοναδικό δημιουργικό πράγμα που έκανα μιας και σταμάτησαν απολύτως όλες οι άκρως «επικίνδυνες» για την δημόσια υγεία δραστηριότητές μου, όπως οι ξεναγήσεις, το θέατρο, ο χορός κλπ. Είναι πολύ διαφορετική σε σχέση με άλλα πράγματα που έχω γράψει καθώς τα ποιήματα χωρίζονται σε ενότητες, υπάρχουν συνοδευτικά κείμενα αλλά και αρκετές φωτογραφίες που έχω τραβήξει. Μιλάει για πράγματα που με απασχολούν πολύ αλλά που τα θεωρώ και αμφιλεγόμενα. Κάποια στιγμή σκέφτηκα και να μην την εκδώσω.

Β.Π.: Συνήθως οι νέοι συγγραφείς συναντούν εμπόδια στην έκδοση των βιβλίων τους. Εξάλλου, κι εσείς αυτοέκδοση έχετε κάνει. Πόσο εύκολο είναι να είναι κανείς συγγραφέας στην Ελλάδα;

Ο.Ν: Η δυσκολία έγκειται ίσως κυρίως στο είδος του βιβλίου. Ένα μυθιστόρημα μάλλον έχει περισσότερες πιθανότητες να διαβαστεί απ' ό,τι μια ποιητική συλλογή. Θεωρώ επίσης ότι το κοινό δύσκολα δοκιμάζει το άγνωστο. Εγώ έχω αγοράσει συχνά μια οποιαδήποτε συλλογή μου τράβηξε το ενδιαφέρον χωρίς να γνωρίζω κάτι παραπάνω. Κάποιες φορές έπεσα και μέσα..

Β.Π.: Γράφατε και προγραμματίζατε από μικρός την πορεία σας ή όπως, θα έλεγε και ο Ηράκλειτος, αφήνατε το ποτάμι να κυλάει;

Ο.Ν.: Η αλήθεια είναι πως κάθε φορά που προγραμμάτιζα κάτι, η ζωή τελικά με πήγαινε αλλού. Δεν σκόπευα, για παράδειγμα, να γίνω ξεναγός, και το ξεκίνησα σαν κάτι προσωρινό. Πάνε πλέον δέκα χρόνια. Και εννοείται φυσικά ότι με το πέρασμα του χρόνου αλλάζω κι εγώ. Όπως έλεγε κι ο Θαλής άλλωστε (για να μείνουμε στους Προσωκρατικούς) η ψυχή είναι κάτι κινητικό.

Β.Π.: Σκεφτήκατε ποτέ πως θα ήταν η ζωή σας χωρίς τη γραφή;

Ο.Ν.: Όλο λέω ότι δεν σκοπεύω να γράψω πάλι ή ότι δεν θα μπορέσω να ξανασκεφτώ κάτι άλλο αλλά όλο κάτι προκύπτει...Για να σταματήσω, λογικά θα πρέπει να συμβεί κάτι που θα με αλλάξει ριζικά σαν άνθρωπο. Και δεν νομίζω πως θα γίνει αυτό.

Β.Π.: Στο ταξίδι σας αυτό από πού αντλείτε τα ερεθίσματά σας; Πώς δημιουργείται ένα ποίημα;

Ο.Ν.: Ας πούμε ότι για να γράψω εγώ μάλλον κάτι θα πρέπει να μην πηγαίνει καλά.. Οπότε μάλλον δύσκολα θα διαβάσει κανείς αισιόδοξα και χαρούμενα ποιήματα από 'μένα. Κυρίως με απασχολεί η ζωή και το νόημά της. Δεν είμαι ο άνθρωπος που θα γράψει, π.χ., πολύ για τον έρωτα.

Β.Π.: Ζούμε σε έναν κόσμο που κυριαρχεί από τη μια η οικονομική ολιγαρχία και από την άλλη οι φτωχοί, οι άνεργοι και τα τελευταία χρόνια η επέλαση του κορωνοιού και ο πόλεμος στην Ουκρανία που δημιούργησε ένα μεγάλο κύμα μεταναστών. Ποια είναι η θέση του συγγραφέα μέσα σε έναν τέτοιο κόσμο;

Ο.Ν.: Όσον αφορά στα συγκεκριμένα θέματα, νομίζω ότι αυτό που μπορεί να κάνει ο συγγραφέας είναι να εκφράσει τον προβληματισμό του και μέσω αυτού να νιώσει ενδεχομένως κι ο αναγνώστης ότι εκφράζεται. Γενικώς πιστεύω ότι έχουμε όλοι αποκτήσει «ανοσία» σε πολλά σοβαρά θέματα και ότι δύσκολα θα μας «συγκινήσει» ένας δημιουργός. Κι αν αυτό γίνει, θα γίνει πιο πολύ πλέον μέσω της εικόνας πιστεύω, και δη της κινούμενης, π.χ. μέσω του κινηματογράφου.

Β.Π.: Τι πιστεύετε ότι κάνει τον συγγραφέα να ξεχωρίζει από έναν κοινό άνθρωπο;

Ο.Ν.: Είναι η ευλογία τού να μπορείς να μετατρέπεις σχεδόν το οτιδήποτε σε κάτι δημιουργικό. Δεν είναι λίγο να μπορείς να βρίσκεις διέξοδο για τα συναισθήματά σου (ασχέτως της ικανότητάς σου). Από την άλλη, ίσως λόγω αυτού, ο κοινός άνθρωπος όπως λέτε μπορεί να εκφράζεται καλύτερα με λόγια ενώ ένας δημιουργός επαφίεται στο ότι θα μιλήσει με το έργο του.

Β.Π.: Εργάζεστε ως ξεναγός. Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που συναντήσατε στη μέχρι τώρα πορεία σας και πώς την ξεπεράσατε;

Ο.Ν.: Η μεγαλύτερη δυσκολία θα έλεγα ότι ήταν η απειρία. Μέσα από την τριβή με την δουλειά και με πολλή μελέτη αποκτάς την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για να λυθούν πολλά πράγματα, από το πώς θα χειριστείς την αμοιβή σου μέχρι το πώς θα αντιμετωπίσεις έναν τουρίστα. Αυτό σίγουρα απαιτεί χρόνια.

Β.Π.: Φαντάζομαι ότι λόγω της εργασίας σας θα έχετε ταξιδέψει πολύ. Αν ναι, ποιες πόλεις έχετε αγαπήσει μέσα από τα ταξίδια σας και για πόσο καιρό θα μπορούσατε να μείνετε σε έναν τόπο, εάν δεν βρίσκονται οι δικοί σας άνθρωποι σε αυτόν;

Ο.Ν.: Οι δικοί μου άνθρωποι δεν θα χαρούν καθόλου με την απάντηση νομίζω..Το μόνο που θα με κρατούσε πίσω θα ήταν η ίδια η Ελλάδα. Μόνο αν είχα σοβαρό λόγο θα έμενα έξω.Πραγματικά όμως δεν νιώθω ότι θα ήθελα να μετακομίσω οπουδήποτε αλλού, εκτός από το Λος Άντζελες αλλά μόνο για την ηθοποιία. Δεν με ενδιαφέρουν οι μισθοί, οι φοβερές υποδομές, οι πεντακάθαροι δρόμοι, οι άνθρωποι με τρόπους κλπ κλπ... Ξέρω πάρα πολύ καλά τα στραβά της Ελλάδας. Μετά από την παραμονή μου στο Λονδίνο και στην Αλεξάνδρεια, ας πούμε, δεν θα έμενα σε κανένα από τα δύο μέρη, για διαφορετικούς λόγους. Όταν ήταν να επιστρέψω από το Λονδίνο μού έλεγαν «Πού θα γυρίσεις στην Ελλάδα, με την κρίση κλπ». «Προτιμώ να πεθάνω της πείνας με τους Έλληνες» τους είπα «παρά να ζω μέχρι τα 60 με τρεις συγκατοίκους που δεν γνωρίζω και να νομίζω ότι αυτό είναι ζωή και ότι ζω ανεξάρτητος».

Β.Π.: Κλείνοντας, θα ήθελα να μας πείτε, ποιο είναι το επόμενο βήμα σας;

Ο.Ν.: Αυτήν την στιγμή προέχει η προώθηση αυτού του βιβλίου, οπότε μέχρι να θεωρήσω ότι έχω κάνει ό,τι μπορώ, δεν θα βγάλω κάτι άλλο, παρότι έχω αρκετά πράγματα που περιμένουν να δουν το φως εδώ και χρόνια...