Music

«Εκτιμώ τα τραγανά γέλια των παιδιών που τρέχουν σαν γάργαρο νερό»

2022-04-14

Συνέντευξη με τη συγγραφέα παιδικών βιβλίων Ελένη Βλάχου

Επιμέλεια: 

Βασιλική Β. Παππά

vpappa@cultmagz.com

Η Ελένη Βλάχου γεννήθηκε στη Σπάρτη. Σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων αλλά ποτέ δεν το ακολούθησε ως επάγγελμα. Το ταξίδι της μητρότητας την οδήγησε να φτιάξει το δικό της προσωπικό blog: www.karidotsouflo.gr, και να μοιράζεται σκέψεις και ιδέες με άλλους γονείς. Διηγήματά της έχουν βραβευτεί και συμπεριληφθεί σε συλλογικές εκδόσεις. Τα τελευταία χρόνια ζει στη Σπάρτη με την οικογένειά της, μεγαλώνει παρέα με τα αγόρια της, ταξιδεύει και ονειρεύεται. Αφορμή για τούτη τη συνέντευξη η έκδοση του δεύτερου βιβλίου της το «Ένα συρτάρι μυστικά».

Β.Π.: Κυρία Βλάχου, γεννηθήκατε στη Σπάρτη. Έχετε κάποια δυνατή ανάμνηση από τα παιδικά σας χρόνια;

Ε.Β.: Ευτυχώς έχω να θυμάμαι πολλές όμορφες στιγμές. Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός πως μεγάλωσα στην επαρχία (συνεπώς σε ένα πιο ελεύθερο και ανέμελο περιβάλλον) ή απλώς οι εποχές που έχουν αλλάξει πολύ από τότε, αλλά εκείνα τα χρόνια ήταν γεμάτα παιχνίδι, γέλια και περιπέτειες. Ξέρετε... γδαρμένα γόνατα, αναμαλλιασμένα κεφάλια, ζουμιά από καρπούζια να στάζουν στα πιγούνια μας κι ύστερα πλύσιμο στο λάστιχο της αυλής, φαγητό και ύπνο μετά από μια γεμάτη μέρα! Δεν είναι εύκολο λοιπόν να ξεχωρίσω μία μόνο δυνατή ανάμνηση. Απλώς εύχομαι όλα τα παιδιά, να ζουν τέτοια υπέροχα, ανέμελα παιδικά χρόνια.

Β.Π.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σας «Ένα συρτάρι μυστικά». Ένα βιβλίο που μας μιλάει για τον κύκλο της ζωής και τη σπουδαιότητα του να κάνεις όνειρα και να παλεύεις γι' αυτά. Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τους χαρακτήρες του βιβλίου;

Ε.Β.: Καταρχάς, οι χαρακτήρες του βιβλίου δε γνωρίζονται μεταξύ τους. Πρόκειται για διαφορετικούς ανθρώπους που ζουν σε διαφορετικά μέρη, προερχόμενοι όλοι τους από αλλιώτικους κόσμους. Κάποιοι από αυτούς, αναγκάζονται να δείχνουν σκληροί και άλλοι πολύ σοβαροί. Όλοι όμως έχουν κάτι κοινό: βάζουν στόχους, ονειρεύονται και παλεύουν να φτάσουν εκεί που επιθυμούν. Ένα κόκκινο σεκρετέρ που είχαν όλοι την τύχη να το αποκτήσουν έστω για λίγο καιρό, είναι το μόνο που τους συνδέει και είναι αρκετό για να «βγάλει» από μέσα τους εκείνη την ιδιαίτερη κι ευαίσθητη πλευρά που έκρυβαν στην ψυχή τους.

Β.Π.: Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή και ιδιαίτερα τη συγγραφή παιδικών βιβλίων;

Ε.Β.: Από όταν ήμουν παιδί είχα την περιέργεια να ανακαλύπτω συνέχεια καινούρια πράγματα και να σκαρφίζομαι ιστορίες. Μεγαλώνοντας και αποκτώντας τα δικά μου παιδιά, αυτό έγινε μια συνήθεια στην καθημερινότητα που μας βοηθούσε να περνάμε ευχάριστα και δημιουργικά το χρόνο μας. Ύστερα γεννήθηκε η ανάγκη να μην ξεχαστούν όλα αυτά που μας έκαναν να περνάμε όμορφα. Κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω σε χαρτί τις ιστορίες που επινοούσα κι έλεγα στα αγόρια μου.

Β.Π.: Με όλα αυτά που γίνονται στην όχι και τόσο μακρινή μας Ουκρανία, είστε αισιόδοξη για το μέλλον των παιδιών μας;

Ε.Β.: Πραγματικά δεν ξέρω... ο κόσμος μας είναι πολύ παράξενος. Είναι λες και οι άνθρωποι έχουμε ξεχάσει πόσο σημαντικό είναι το δώρο της ζωής και απερίσκεπτα το σπαταλάμε. Θέλω να είμαι αισιόδοξη και προσπαθώ γι' αυτό, αλλά δεν ξέρω αν τελικά τα καταφέρνω. Πιστεύω ακράδαντα όμως πως κάποτε οι άνθρωποι θα καταλάβουμε πως όλα αυτά που μας χωρίζουν είναι μηδαμινά μπρος σε όλα εκείνα που μας ενώνουν κι επιτέλους θα μονιάσουμε! Έτσι κι αλλιώς αυτός ο κόσμος, μας χωράει όλους.

Β.Π.: Ποια χαρακτηριστικά εκτιμάτε στα παιδιά;

Ε.Β.: Εκτιμώ και θαυμάζω την απύθμενη αγάπη τους χωρίς πρέπει και λογική, την αστείρευτη δημιουργικότητά τους, την αγνότητα της ψυχή τους και τα τραγανά τους γέλια που τρέχουν σαν γάργαρο νερό. Προσπαθώ να αντιγράφω αυτές τις αρετές τους αλλά σαν ενήλικη... δυσκολεύομαι αρκετά.

Β.Π.: Ποιους νέους Έλληνες συγγραφείς ξεχωρίζετε;

Ε.Β.: Είμαστε τυχεροί που στην Ελλάδα υπάρχουν δημιουργικοί άνθρωποι, με φρέσκες ιδέες και πολλή φαντασία. Αυτό ξέρετε είναι ιδανικό γιατί με αυτό τον τρόπο τα ράφια μας γεμίζουν με υπέροχα βιβλία που θέλουμε να διαβάσουμε ξανά και ξανά. Τα τελευταία χρόνια είχαμε τη χαρά και την τιμή να μας «επισκεφτούν» πολλά τέτοια βιβλία στο σπίτι μας και πραγματικά μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω κάποια συγκεκριμένα ονόματα.

Β.Π.: Κλείνοντας, κυρία Βλάχου, θα ήθελα να μας πείτε, τι σας κάνει χαρούμενη;

Ε.Β.: Η ίδια η ζωή με κάνει χαρούμενη. Ο ήλιος που ανατέλλει κάθε πρωί (ακόμη κι όταν έχει συννεφιά), ένας περίπατος εκεί έξω, ένας καφές, ένα τραγούδι, μια αγκαλιά από τα παιδιά μου. Αυτός ο κόσμος εξάλλου, είναι απελπιστικά όμορφος για να μην ανακαλύπτουμε κάθε μέρα αυτή τη μαγεία του.