ΕΝΑΣ ΜΗΝΑΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

2019-08-21

του Δημήτρη Αθανασιάδη

Συμβουλή ενός εκ των επτά σοφών της Αρχαίας Ελλάδας, του Κλεόβουλου του Ρόδιου (6ος πΧ αιώνας), προς τους κενόφρονες ή για να είμαι πιο ακριβοδίκαιος και ακριβολόγος, γιατί το κενό στη σύγχρονη κβαντική φυσική έχει κι' αυτό την ενέργειά του, προς τους φυρόμυαλους του ΣΥΡΙΖΑ: «εὐτυχῶν μὴ ἴσθι ὑπερήφανος˙ ἀπορήσας μὴ ταπεινοῦ» (όταν ευτυχείς μην υπερηφανεύεσαι˙ αν δυστυχήσεις μην ξεφτιλίζεσαι)

Ένας μήνας χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και η συνήθεια φέρνει στα χείλη μου την «προσευχή» που για πέντε, περίπου, χρόνια έλεγα κάθε βράδυ, απαγγέλοντας το «ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ» του Γιώργου Σεφέρη:

«Ἀλλὰ ἔχουν μάτια κάτασπρα χωρὶς ματόκλαδα

καὶ τὰ χέρια τοὺς εἶναι λιγνὰ σὰν τὰ καλάμια.

.............

Κύριε ὄχι μ᾿ αὐτούς, ἡ φωνή τους

δὲ βγαίνει κἂν ἀπὸ τὸ στόμα τους.

Στέκεται κεῖ κολλημένα σὲ κίτρινα δόντια.

......................

Κύριε, ὄχι μ᾿ αὐτούς.

Ἂς γίνει ἀλλιῶς τὸ θέλημά Σου».

Ένας μήνας χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και ακόμα δεν μπορώ να συναρμολογήσω στις πράξεις τους την τριάδα του φιλοσοφικού και πολιτικού δασκάλου μου Jean-Paul Sartre αγάπη, καριέρα, κοινώς, καρέκλα και επανάσταση, αφού το μόνο που είχαν στο νου τους οι καρεκλοκωλοκολλημένοι «ριζοσπάστες» ήταν η καριέρα (καρέκλα), που, ευτυχώς, για μας, όπως η αγάπη και η επανάσταση, έχει την ίδια άγνοια της κατάληξης.

Αυτή την άγνοια που γνώρισαν, προφανώς, μετά την έξοδό τους από την εξουσία και οι ίδιοι:

«Μια αγάπη, μια καριέρα, μια επανάσταση. Τόσα πράγματα που αρχίζει κανείς αγνοώντας το αποτέλεσμά τους» («Un amour, une carrière, une révolution: autant d'entreprises que l'on commence en ignorant leur issue») (Jean - Paul Sartre).

Ένας μήνας χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και ακόμα μνημονεύω την έντρομη απορία του Γιάννη Τσαρούχη: «Τόσα πολλά αγράμματα τσογλάνια. Τί φρίκη, Θεέ μου;»

Ένας μήνας χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και η επανεμφάνιση, προχθές, του κομματικού του υβριστή και Κρητός λασπολόγου ως κατηγορούμενου, πια, να επαίρεται, ότι είναι τόσο ψηλά που γίνεται αόρατος, ξεχνώντας ο αμαθής τη λαϊκή θυμοσοφία, ότι «όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού, τόσο περισσότερο φαίνεται ο κώλος της» και εμείς επί πέντε, σχεδόν, χρόνια είδαμε όχι μόνο τον κώλο της μαϊμούς Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τις βρωμιές της στο παχύ έντερό της, στο οποίο έκανε κόπρανα κάθε ιδέα και αξία της Αριστεράς.

Θεέ μου, τόσο διασταλτικής Αριστεράς, που χώρεσε μέσα της κάθε ακροδεξιάς σκληρό καρύδι!

Ένας μήνας χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ήταν αρκετός να πάρω την εκδίκησή μου κατά του νικητή Θρασύβουλου Τσακαλώτου για τη σφαγή του Δημοκρατικού Στρατού, απολαμβάνοντας, σήμερα, έναν ηττημένο απόγονό του, που μπήκε ανάμεσα στις τάξεις των κληρονόμων του Δημοκρατικού Στρατού, πιθανόν, για να συνεχίσει το έργο του προγόνου του.

Ένας μήνας χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ήταν για μένα αρκετός να απολαύσω το στερητικό σύνδρομο της αηδίας του και κρατώντας στα χέρια μου το «Ημερολόγιο» («Journal intime») του Ελβετού ηθικολόγου φιλοσόφου, ποιητή και κριτικού Henri-Frédéric Amiel διαβάζω με ημερομηνία 6 Οκτωβρίου 1869, ότι «Η φτώχεια (που ήθελε να μας επιβάλει αυτή η διαστροφική και διατροφική της ΕΕ Αριστερά)* είναι κάτι περισσότερο από μια στέρηση, είναι υποτέλεια» («La pauvreté est plus qu'une privation, elle est une servitude») και επειδή δεν μπορώ να κατανοήσω, ακόμα, το, σχεδόν, 32% του λαού που επιμένει να μην αντιλαμβάνεται τη διαφορά της στέρησης από την υποτέλεια, χρειάστηκε να προχωρήσω, διαβάζοντας, άλλα πέντε, σχεδόν, χρόνια στο «Ημερολόγιο» του ίδιου συγγραφέα, όσα και τα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, για να συναντήσω στις 14 Ιουνίου του 1874 και αυτού την απορία «Πόσες θλίψεις, απώλειες και στερήσεις αντισταθμίζουν έναν πολύτιμο φίλο;» («Combien de chagrins, de pertes et de privations, compense un précieux ami»).

Αλλά είναι όλο αυτό το 32% πολύτιμοι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ ή μήπως οι περισσότεροι είναι οι «Fools» του Αμερικανού συγγραφέα Neil Simon**;

Ένας μήνας χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και με τη Δεξιά, πλέον, σ' αυτή αναλογίζομαι την απορία του Γάλλου κωμικού Coluche (Michel Colucci) «Η Δεξιά κέρδισε τις εκλογές. Η Αριστερά κέρδισε τις εκλογές. Πότε θα είναι η Γαλλία, που θα κερδίσει τις εκλογές;» («La droite a gagné les élections. La gauche a gagné les élections. Quand est-ce que ce sera la France qui gagnera les élections?»

Πότε θα κερδίσει, λοιπόν, η Ελλάδα τις εκλογές είναι η δική μου απορία;

«Κύριε, ὄχι μ᾿ αὐτούς.

Ἂς γίνει ἀλλιῶς τὸ θέλημά Σου» (Σεφέρης).

* Το κείμενο μέσα στην παρένθεση είναι δική μου παράθεση - επεξήγηση, γιατί, προφανώς, ο Henri-Frédéric Amiel, τον 19ο αιώνα, δεν είχε την ατυχία να συναντήσει το σουργελοποιείο των προβατοποιμνιοτρόφων του ΣΥΡΙΖΑ.

** Σύμφωνα με την υπόθεση του θεατρικού έργου «Fools» (Ηλίθιοι) του Neil Simon, ο δάσκαλος Leon Steponovitch Tolchinsky που φτάνει σε ένα χωριό της Ουκρανίας, το Kulyenchikov, διαπιστώνει πως όλοι οι κάτοικοι είναι μειωμένης ευφυΐας ως αποτέλεσμα μιας κατάρας διακοσίων ετών, της οποίας κινδυνεύει να πέσει θύμα και ο ίδιος, αν μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο δεν εκπαιδεύσει μια νέα, τη Sophia Irena Elenya Zubritsky, που ερωτεύεται ή δεν παντρευτεί μια απόγονο της οικογένειας που έδωσε την κατάρα.

Ας σκεφτούμε ότι ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε κι' εμείς τα διακόσια χρόνια της «κατάρας» που κληρονομήσαμε από την τουρκική σκλαβιά και μέσα στα χρόνια αυτά «διέπρεψαν» όσοι μπήκαν ως σώγαμπροι στις οικογένειες των εκάστοτε καταροποιών - κατακτητών (Τούρκων, Γερμανών, Ευρωπαίων).

«Κύριε, ὄχι μ᾿ αὐτούς.

Ἂς γίνει ἀλλιῶς τὸ θέλημά Σου» (Σεφέρης).

ΥΓ

Με έκπληξη διαβάζω τα 14 μέτρα για την οικογένεια της, μόλις, ενός μηνός ΝΔ, ανάμεσα στα οποία μέτρα ενδεικτικά επισημαίνω τις υποτροφίες σε φοιτήτριες μητέρες, την πρόσθετη ενίσχυση νεαρών μητέρων, την εμπιστευτικότητα του τοκετού, την πλήρη κάλυψη των παιδιών της οικογένειας με παιδικούς σταθμούς, την ευελιξία των αδειών του τοκετού, τα εργασιακά πλεονεκτήματα σε μονογονεϊκές οικογένειες, κλπ, κλπ, και αναλογίζομαι, αν αυτή είναι, απλώς, μια Δεξιά, που σκέφτηκε αυτά που θα έπρεπε να περάσουν πρώτα από το μυαλό μιας πραγματικής Αριστεράς και όχι από τη φρενοδιαστροφή της εξουσιολαγνείας της οπορτουνιστικής καρικατούρας του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μια κοινωνική Δεξιά της σεμνότατης, συμπαθέστατης και θεραπαινίδας της πολιτικής απλότητας του αυτονόητου υφυπουργού εργασίας κυρίας Δόμνας Μιχαηλίδου που διαδέχτηκε την ψευτοΑριστερά της αριθμολαγνείας των οργισμένων ταριχευμένων μανδαρίνων, των φοροεισφοροκλεπτών και των εξώκωλων αλανιών που εκτσογλάνισαν και εκπόρνευσαν τον πολιτικό και κοινωνικό βίο, που μισαλόδοξα, αλαζονικά και χυδαία ανήγαγαν την πνευματική ασχετοσύνη και αγραμματοσύνη τους σε προσόν, χαρακτηρισθέν ως, δήθεν, «ηθικό πλεονέκτημα», περιφέροντας επιδεικτικά την πολιτική παρθενία τους ως προικώο χάρισμα στα διακορευμένα για μια δεκαετία, περίπου, κοινωνικά δικαιώματα του λαού, για να ακριβοπουλήσουν την ιδιαιτερότητα της ασημαντότητάς τους.

Αν είναι αυτή η Αριστερά, χαίρομαι που δε δήλωσα ποτέ Αριστερός, αλλά, πάντα, δήλωνα και δηλώνω Κομμουνιστής, όπως εμπέδωσα την κομμουνιστική συνείδηση και ύπαρξή μου στον πνευματικό κοσμοπολιτισμό της «Αριστερής όχθης» («La rive gauche») (διανόηση της Αριστερής όχθης - νότιας όχθης - του Σηκουάνα), σύμφωνα με τα λεγόμενα του Karl Marx:

«Δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων που προσδιορίζει την ύπαρξή τους, είναι αντιθέτως η κοινωνική τους ύπαρξη που προσδιορίζει τη συνείδησή τους» («Ce n'est pas la conscience des hommes qui déterminent leur existence, c'est au contraire leur existence sociale qui détermine leur conscience»).

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη απάτη ή, αν θέλετε για να μη χαλάσω σε ορισμένους συριζόστροφους το χατήρι, συγγνωστή ιδεολογική πλάνη του ΣΥΡΙΖΑ:

Η προβολή μιας αυτοδύναμης, δήθεν, Αριστερής συνείδησης χωρίς κοινωνικό έρεισμα. Ένα αποκλειστικό πολιτικό παπικό αλάθητο μέσα σε ένα πέλαγος λαθών, που δεν έχει καμία σχέση με τη διαλεκτική της ιστορίας και σε τελευταία ανάλυση, δεν έδειξε στοιχειώδη ευπρέπεια και σεβασμό στον διαλεκτικό υλισμό, με μοιρολατρική αποδοχή της λεγόμενης «ψευδούς συνείδησης», αυτής που γνώριζε τόσο καλά ο Νίκος Πουλαντζάς από το έργο του Antonio Gramsci, ως μια κυρίαρχη ιδεολογία σε κάθε εποχή, γιατί όχι και στη μνημονιακή που ο ΣΥΡΙΖΑ υπηρέτησε με υποδειγματικό πάθος και η οποία «ψευδής συνείδηση» δεν αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα όλων των τάξεων, αλλά επικυριαρχεί και υποτάσσει αυτές μέσω της πειθούς, που αποτέλεσε και το μοναδικό τεχνητό και υποκριτικό χάρισμα του ΣΥΡΙΖΑ, να κρατά, δηλαδή, αδρανείς τις ταξικές αντιδράσεις για τη φοροεισφοροοικονομική εκμετάλλευση και λεηλασία που επέβαλε και την τυραννία των μειονοτήτων που προσπάθησε να επιβάλλει.

«Κύριε, ὄχι μ᾿ αὐτούς.

Ἂς γίνει ἀλλιῶς τὸ θέλημά Σου» (Σεφέρης).

6 Αυγούστου 2019