Music

"Η αστείρευτη φαντασία και οι ιστορίες που στριμώχνονται στο μυαλό μου ζητάνε να ελευθερωθούν"

2022-03-15

Συνέντευξη με τη συγγραφέα παιδικών βιβλίων Αγγελική Λάλου



Επιμέλεια:

Βασιλική Β. Παππά

vas_nikpap@yahoo.gr


Η Αγγελική Λάλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία με κατεύθυνση Γλωσσολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Επαγγελματικά ασχολείται με την επιμέλεια κειμένων και τη συγγραφή άρθρων ως κειμενογράφος και δημοσιογράφος στα περιοδικά Beaute και Maison & Decoration. Τα τελευταία χρόνια επιμελείται κύκλους λογοτεχνικών - κυρίως ποιητικών - εκδηλώσεων, όπως το «Ποίηση στο φως», «Χωρίς αποσιωΠοίηση» κ.ά. Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του λογοτεχνικού περιοδικού Intellectum. Είναι υπεύθυνη της λογοτεχνικής λέσχης ενηλίκων Booktravellers και της παιδικής λέσχης ανάγνωσης «Γατάκια στο διάβασμα». Βέβαια, πάνω απ' όλα είναι μια τρελομαμά, που χαίρεται να μεγαλώνει μαζί με τον γιο της!

Β.Π.: Κυρία Λάλου, θα θέλατε να μας μιλήσετε για το νέο σας βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα και που φέρει τον τίτλο «Ο κύριος Τικτάκης και το ρολόι της καρδιάς»;

Α.Λ.: Ο Κύριος Τικτάκης είναι από τους αγαπημένους μου ήρωες, έχει αρκετά δικά μου στοιχεία, καθώς έχουμε και οι δύο μια ιδιαίτερη σχέση με τον χρόνο και τη «στιγμή». Η ιστορία αυτή γεννήθηκε ως ανάγκη να γράψω ένα παραμύθι για τον χρόνο, την έννοια και την αίσθησή του, το πώς δηλαδή τον αντιλαμβανόμαστε και πώς τον νιώθουμε να περνάει, άλλοτε βασανιστικά αργά κι άλλοτε απίστευτα γρήγορα, ενώ ο χρόνος περνάει πάντα με την ίδια συνέπεια και συχνότητα. Παράλληλα, ο Κύριος Τικτάκης μιλάει για την αγάπη αλλά και για το τι σημαίνει να ερωτεύεσαι, πάντα βέβαια με ύφος και λόγο κατάλληλο για τα παιδιά όλων των ηλικιών.

Β.Π.: Η εξαιρετική εικονογράφηση του βιβλίου έγινε από τη Ναταλία Καπατσουλιά. Μιλήστε μας για τη συνεργασία με την κ. Καπατσούλια.

Α.Λ.: Η Ναταλία Καπατσούλια είναι από τους εικονογράφους (και συγγραφείς) που εκτιμώ απεριόριστα, μου αρέσει πολύ ο τρόπος που βλέπει τον κόσμο και τα πράγματα, η αντίληψή της, και το πώς τα αποτυπώνει όλα αυτά με τα πινέλα της. Είχα τη χαρά και την τιμή να της αρέσει το κείμενό μου και από μένα είχε την απόλυτη ελευθερία να οραματιστεί και να ζωντανέψει τον κύριο Τικτάκη όπως ήθελε - αλλά είχαμε συζητήσει κι αρκετά και είχαμε δει ότι είχαμε εξαρχής ένα κοινό όραμα. Το αποτέλεσμα είναι ονειρικό, με ικανοποιεί απόλυτα. Η συνεργασία μας σε όλα τα στάδια ήταν άψογη κι εξαιρετική.

Β.Π. Τι σάς έσπρωξε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή και ιδιαίτερα παιδικών βιβλίων;

Α.Λ.: Η αστείρευτη φαντασία μου και οι άπειρες ιστορίες που στριμώχνονται στο μυαλό μου και μου ζητάνε να ελευθερωθούν. Ως προς το γιατί κυρίως προς παιδιά, ίσως γιατί πάσχω ακόμα από το σύνδρομο του Πίτερ Παν και προσπαθώ όσο γίνεται να παραμείνω παιδί ή να αξιοποιήσω δημιουργικά όσο γίνεται τους δεσμούς μου με την παιδική ηλικία...

Β.Π. Η συγγραφή απαιτεί θυσίες;

Α.Λ.: Η συγγραφή δεν απαιτεί θυσίες, απαιτεί συνέπεια, χρόνο και δόσιμο. Αλλά εφόσον είναι κάτι που το θεωρείς εσωτερική ανάγκη δεν αισθάνεσαι ως θυσία.

Β.Π. Πόσο έχει αλλάξει η καθημερινή σας ζωή μετά τις εκδόσεις των βιβλίων σας;

Α.Λ.: Δεν νομίζω ότι έχει αλλάξει σε κάτι. Γράφω με τους ίδιους ρυθμούς που έγραφα και πριν εκδώσω, συνεχίζω να εμπνέομαι από διάφορες αφορμές - το μόνο που έχει αλλάξει είναι ότι για κάθε νέο βιβλίο πρέπει να βρεις το χρόνο να το επικοινωνήσεις, να το βγάλεις στον κόσμο και να του δώσεις την προσοχή και τη φροντίδα που χρειάζεται μετά την έκδοση.

Β.Π. Πώς καταναλώνετε τον προσωπικό σας ελεύθερο χρόνο;

Α.Λ.: Παίζω με τον γιο μου, διαβάζω, γράφω, φωτογραφίζω την ομορφιά όπου την εντοπίζω καθημερινά, κάνω όνειρα, σχεδιάζω ταξίδια και απολαμβάνω πολλές βόλτες στη θάλασσα.

Β.Π. Πείτε μας κάποιο βιβλίο που διαβάσατε πρόσφατα και σάς άρεσε και θα θέλατε να το προτείνατε στους αναγνώστες μας.

Α.Λ.: Για ενηλίκους διάβασα και με ενθουσίασαν το «Τι είναι ένας κάμπος» της Νάσιας Διονυσίου, εκδ. Πόλις και τα «Πέτρινα πλοία» της Μαρίας Ξυλούρη, εκδ. Μεταίχμιο. Από παιδικά διαβάζω πάρα πολλά και χαίρομαι που η ελληνική παραγωγή έχει εξελιχθεί τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια που με κάνει να είμαι περήφανη για πολλά βιβλία που βγαίνουν - θα αποφύγω να προτείνω κάποιο γιατί είναι τόσα πολλά και δεν θέλω να ξεχάσω κάποιο και να το αδικήσω μη αναφέροντάς το.

Β.Π.: Πώς θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας;

Α.Λ.: Αισιόδοξη, δυναμική, ρομαντική, εργατική και ονειροπόλα.

Β.Π. Θα ήθελα να μας πείτε, τί σάς λείπει, και αν μπορούσατε θα κάνατε τα πάντα για να το φέρετε πίσω. Μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι εν μέσω πανδημίας;

Α.Λ.: Μου λείπει το να είμαι ανέμελη, το να μπορώ αυθόρμητα να αγγίζω και να αγκαλιάζω τους φίλους μου. Μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι, ωστόσο, ακόμα και σε καιρούς πανδημίας, διατηρώντας την ψυχική και σωματική μας υγεία, προσφέροντας στον εαυτό μας και στους άλλους, με το να αγαπάμε και με το να είμαστε όσο γίνεται πιο ευγενικοί, ανεκτικοί και καλοσυνάτοι ο ένας προς τον άλλον.

Β.Π.: Κλείνοντας κυρία Λάλου, πώς φαντάζεστε τη ζωή σας σε πέντε χρόνια από τώρα;

Α.Λ.: Περίπου όπως και τώρα, κάνοντας όσα αγαπάω, φροντίζοντας να μεγαλώσω ένα δυνατό, υγιές και χαρούμενο παιδί με αξίες και όραμα που θα ξέρει ότι θα είμαι δίπλα του για να στηρίξω όσο μπορώ τα όνειρά του - και συνεχίζοντας να κάνω τα δικά μου προσωπικά όνειρα. Η ζωή μας τα τελευταία χρόνια μας έχει αποδείξει ότι το να κάνουμε σχέδια είναι πολύ ριψοκίνδυνο, μπορούμε ωστόσο να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε αλλά να κάνουμε και αυτό που μας «διδάσκει» ο κύριος Τικτάκης, να χαιρόμαστε και να ζούμε το παρόν όσο γίνεται, να εστιάζουμε στη στιγμή και στην ομορφιά της κάθε στιγμής, μην ξεχνώντας ότι η ομορφιά και η χαρά συνήθως βρίσκεται στα απλά, τα καθημερινά και κυρίως μέσα μας.