Music

Συνέντευξη με τη συγγραφέα παιδικών βιβλίων Σπυριδούλα Μπιρπίλη

2022-02-11

Επιμέλεια:

Βασιλική Β. Παππά

vas_nikpap@yahoo.gr


Η Σπυριδούλα Μπιρπίλη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε θεατρολογία στη Φιλοσοφική Σχολή και συνέχισε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην Αγγλία, όπου εξειδικεύτηκε στο θέατρο στην εκπαίδευση. Ονειρευόταν να περάσει τη ζωή της ταξιδεύοντας και κάπως έτσι ξεκίνησε να γράφει παραμύθια. Έχει συμμετάσχει ως εισηγήτρια και εμψυχώτρια σε διεθνή συνέδρια και ημερίδες για το θέατρο στην εκπαίδευση, έχει διδάξει θεατρικό παιχνίδι σε δημόσιο ΙΕΚ, καθώς επίσης και ιστορία θεάτρου σε Κέντρα Εκπαίδευσης Ενηλίκων. Έχει βραβευτεί από το Υπουργείο Παιδείας για καινοτόμα εκπαιδευτικά προγράμματα θεατρικού παιχνιδιού. Από το 2004 εργάζεται ως εκπαιδευτικός θεατρικής αγωγής σε δημόσια δημοτικά σχολεία της Αττικής.

Αφορμή για τούτη τη συνέντευξη το νέο της βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τίτλο "Οι τρεις σοφοί". Πρόκειται για μια ευφάνταστη ιστορία για σοφούς και απλούς ανθρώπους. Μια ιστορία για τη διαφορετικότητα, την ουσία των ανθρώπινων σχέσεων και την ενσυναίσθηση.

Β.Π.: Κυρία Μπιρπίλη, ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή και ιδιαίτερα τη συγγραφή παιδικών βιβλίων;

Σ.Μ.: Με θυμάμαι πάντα να γράφω. Σημειώματα, γράμματα, ποιήματα (αχ αυτή η εφηβεία!)...Κάποια στιγμή παρακολουθούσα ένα σεμινάριο αφήγησης παραμυθιού με την κυρία Σάσα Βούλγαρη και θυμάμαι να γυρίζω σπίτι ένα απόγευμα και να γράφω μια ιστορία...Ήταν «Της Μουσικής το παραμύθι»... Θα έλεγα ότι ξεκίνησα τη συγγραφή όταν ένιωσα πώς ήθελα να μοιραστώ αυτά που έγραφα. Η συγγραφή παιδικών βιβλίων ήταν μάλλον αναμενόμενη λόγω επαγγέλματος. Διδάσκω θεατρική αγωγή στο δημοτικό σχολείο και κάθε μέρα παίζουμε ιστορίες με τα παιδιά, στήνουμε φανταστικούς κόσμους, ζούμε σε αυτούς και πλάθουμε ήρωες και καταστάσεις όπως μας αρέσει. Η συγγραφή παιδικών βιβλίων είναι κατά κάποιο τρόπο μια πιο επίσημη μορφή της καθημερινότητάς μου.

Β.Π.: Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Διάπλαση» το παραμύθι σας που φέρει τον τίτλο «Οι τρεις σοφοί». Τι είναι το παραμύθι τελικά;

Σ.Μ.: Το παραμύθι είναι οι απλές αλήθειες της ζωής. Είναι το ταξίδι προς την ενηλικίωση, αλλά και οποιοδήποτε ταξίδι προς μια μετάβαση. Το παραμύθι δεν είναι άλλο από ένα κομμάτι ζωής που όλα τελικά θα πάνε καλά και ο ήρωας θα βρει την ειρήνη και θα κερδίσει τους αγώνες που έδωσε.

Β.Π.: Από πού αντλήσατε το θέμα για το παραμύθι σας;

Σ.Μ.: Από την καθημερινότητα. Με απασχολεί πολύ το γεγονός ότι βλέπω γύρω μου τόσο διαφορετικούς ανθρώπους και ταυτόχρονα τόση έλλειψη αποδοχής αυτής της διαφορετικότητας. Είμαστε έτοιμοι να κρίνουμε, να βγάλουμε συμπεράσματα, να κολλήσουμε «ταμπέλες» και ξεχνάμε ότι η ουσία βρίσκεται στην απλή αλήθεια ότι όλοι χωράμε σε αυτόν τον κόσμο κι όλους μάς χρειάζεται αυτός ο κόσμος. Μερικές φορές νομίζω πως σκεφτόμαστε πολύ και αισθανόμαστε λίγο.

Β.Π.: Ποιο είναι το στοίχημα για έναν συγγραφέα που απευθύνεται σε παιδιά;

Σ.Μ.: Νομίζω το ίδιο με έναν συγγραφέα που απευθύνεται σε ενήλικες. Να αρέσει η ιστορία του και να θέλει ο ακροατής να την ξανακούσει και γιατί όχι, να την μοιραστεί. Στα παιδιά η «δυσκολία» (αν μου επιτρέπεται να χρησιμοποιήσω αυτήν την λέξη) είναι ότι η γλώσσα κι η ιστορία πρέπει να είναι απλή και κατανοητή.

Β.Π.: Κατά τη γνώμη σας το ελληνικό παραμύθι έχει θέση στη διεθνή αγορά;

Σ.Μ.: Ναι, νομίζω πώς έχει. Υπάρχουν εξαιρετικοί συγγραφείς παιδικών βιβλίων που μπορούν να σταθούν στη διεθνή αγορά. Και υπέροχοι εικονογράφοι, γιατί το παιδικό βιβλίο χωρίς τον εικονογράφο είναι μισό.

Β.Π.: Αν ξαφνικά από το λυχνάρι έβγαινε το τζίνι, ποια τρία πράγματα θα του ζητούσατε;

Σ.Μ.: Ο γιος μου με ρωτάει συνέχεια αυτήν την ερώτηση. Και μάλιστα το κάνει πιο δύσκολο. Μου δίνει μόνο μια ευχή. Πάντα εύχομαι υγεία για όλο τον κόσμο και πάντα λέει πώς αυτή δεν είναι ευχή. Ίσως έχει δίκιο. Εμείς οι μεγάλοι βλέπουμε τα πράγματα με φόβο καμιά φορά. Θέλουμε υγεία γιατί έχουμε τον φόβο του πόνου και της απώλειας. Τα παιδιά είναι πιο θαρραλέα. Θεωρούν άτρωτους τους εαυτούς τους (κι έτσι πρέπει. Έτσι είναι οι ήρωες των παραμυθιών. Άτρωτοι και γενναίοι!)

Τρεις ευχές λοιπόν: 1. Υγεία για όλους (δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτήν την ευχή ;) 

2. Να σταματήσουν όλοι οι πόλεμοι με μιας!

3. Να είμαι πάντοτε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.

Β.Π.: Πώς φαντάζεσθε το μέλλον; Είστε αισιόδοξη για το μέλλον των παιδιών μας;

Σ.Μ.: Είμαι γενικά αισιόδοξη κι ακόμα περισσότερο για τα παιδιά! Θεωρώ ότι οι δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει η νέα γενιά θα είναι στον εργασιακό τομέα και σε θέματα περιβάλλοντος. Έχω εμπιστοσύνη όμως ότι θα τα καταφέρουν και θα διορθώσουν και κάποια από τα δικά μας λάθη. Έχω εμπιστοσύνη στη δυναμικότητα και την αγωνιστικότητα των νέων. Αμφισβητούν και αυτό είναι το πρώτο βήμα για να αλλάξει ο κόσμος. Μικρές αλλαγές που όμως θα κάνουν τα πράγματα καλύτερα.

Β.Π.: Κλείνοντας, κυρία Μπιρπίλη θα ήθελα να μας πείτε, τι σας κάνει χαρούμενη;

Σ.Μ.: Να είναι σαββατόβραδο και να είμαι σπίτι με την οικογένειά μου. Να βρω χρόνο για έναν καφέ με φίλους. Να χαθώ στις σελίδες ενός καλού βιβλίου και να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου. Μια ωραία θεατρική παράσταση. Και φυσικά μια ηλιόλουστη μέρα!