Συνέντευξη με την εκδότρια Δήμητρα Παπαδημητρίου

2021-11-08

«Γίνε η αλλαγή που εσύ επιθυμείς».

Επιμέλεια:

Βασιλική Β. Παππά

vpappa@cultmagz.com


Η Δήμητρα Παπαδημητρίου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε μάρκετινγκ και σήμερα απασχολείται στην υπεραιωνόβια εκδοτική οικογενειακή εταιρεία, τις εκδόσεις "Άγκυρα" ενώ παράλληλα ασχολείται τόσο με την υποκριτική όσο και με τη δημιουργία μιας σειράς ανθολογιών που περιέχουν αποσπάσματα από σοφά λόγια και κείμενα καταξιωμένων προσωπικοτήτων απ' όλους τους χώρους της τέχνης και των επιστημών.

Β.Π.: Κυρία Παπαδημητρίου πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε το βιβλίο σας «Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα». Ποιο ήταν το έναυσμά σας για να ασχοληθείτε με το συγκεκριμένο βιβλίο;

Δ.Π.: Θα πω την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, χωρίς φόβο και μόνο με πάθος. Πριν δέκα χρόνια περίπου έληξε ο γάμος μου μετά από μια κοινή πορεία με τον άντρα μου για είκοσι δύο χρόνια περίπου. Η ανάγκη να αποφορτιστώ από τις επίμονες και βασανιστικές σκέψεις, που είναι λογικό να νοιώθει ο οποιοσδήποτε όταν διαπιστώνει ότι όλα αλλάζουν και τίποτα δεν είναι δεδομένο στη ζωή του, με οδήγησε στην ανάγνωση βιβλίων γύρω από την ανθρώπινη σοφία. Έτσι άρχισα να συλλέγω ρητά και μικρά κείμενα που διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντάς τα με βοήθησαν να νοιώθω καλυτέρα, να ξεχνιέμαι, να ταυτίζομαι, να σκέφτομαι αισιόδοξα. Όταν συνειδητοποίησα τον όγκο των κειμένων που είχα συλλέξει αποφάσισα να τα συμπεριλάβω όλα σ΄ένα βιβλίο νοιώθοντας έντονα την ανάγκη να μοιραστώ αυτή τη διαδρομή. Η γνώση και οι εμπειρίες της ζωής πρέπει να μάς οδηγούν να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, να μην τα επαναλαμβάνουμε και να κοιτάμε μπροστά με πιο καθαρή ματιά.

Β.Π.: Προέρχεσθε από μια υπεραιωνόβια εκδοτική οικογένεια. Υπήρχε κάποιος στην οικογένειά σας που να ήταν, όπως λέμε σήμερα, το είδωλό σας και να λειτούργησε ως «οδηγός» στην μετέπειτα πορεία σας;

Δ.Π.: Σίγουρα η οικογένειά μας είναι ο πρώτος και σημαντικότερος οδηγός στη ζωή μας. Μέσα σ΄αυτήν κάνουμε τα πρώτα μας βήματα, μοιραζόμαστε τα πρώτα όνειρά μας. Ο κάθε ένας από τους γονείς μας έχει και κάτι να μας "χαρίσει"... Στον πατέρα μου είχα αδυναμία, άλλωστε συνηθίζεται αυτό από τις κόρες. Είχα πολλά ερεθίσματα από εκείνον, συμβουλές, μαλώματα, όπως και από την μητέρα μου άλλωστε. Από πολύ μικρή ένοιωσα τη μυρωδιά του βιβλίου και έμαθα τα πάντα γύρω απ΄ αυτό. Από τη γέννηση του ως κείμενο από κάποιο συγγραφέα μέχρι την στιγμή που θα ήταν έτοιμο να δοθεί τυλιγμένο σαν δώρο σε γυαλιστερό χαρτί. Η αλήθεια είναι ότι τα εκτίμησα όλα αυτά περισσότερο με το πέρασμα του χρόνου. Ως ενήλικη και μητέρα διαπίστωσα ότι η αξία της γνώσης και τα ταξίδια που σου προσφέρουν η ανάγνωση καλών βιβλίων είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή που σε βοηθούν ν΄ ανακαλύψεις και ν΄ αγαπήσεις τον εαυτό σου γι΄ αυτό που είσαι πραγματικά. Η ενασχόλησή μου επίσης με το θέατρο συνέβαλλε ακόμη περισσότερο στην προσωπική μου εξέλιξη. Τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι ενεργά παίρνοντας μαθήματα υποκριτικής και συμμετέχοντας σε παραστάσεις. Αρχές του 2022 θα κυκλοφορήσει και η δεύτερη ανθολογία μου με τίτλο «Γίνε η αλλαγή που εσύ επιθυμείς».

Β.Π.: Αναπολώντας τη μέχρι τώρα διαδρομή σας στο χώρο των επιχειρήσεων πού θα σταματήσει περισσότερο η σκέψη σας;

Δ.Π.: Η σκέψη μου σταματά πάντα στα λόγια των γονιών μας που θυμάμαι να τ΄ ακούμε, εγώ και οι δύο μου αδελφές, από πολύ μικρή ηλικία. «Να είστε αγαπημένες και να προσπαθείτε πάντα να ξεπερνάτε τις δυσκολίες». Αν και η πρώτη που ασχολήθηκε με τον οικογενειακό εκδοτικό οίκο είναι η μεγαλύτερη από τις αδελφές μου, η Αναστασία, εδώ και αρκετά χρόνια συναποφασίζουμε για όλα προσφέροντας η καθεμία τις γνώσεις της και τις εμπειρίες της από τη θέση που έχει αναλάβει. Ενώνουμε τις δυνάμεις μας, συζητάμε, διαφωνούμε, ακούμε όμως η μία την άλλη και προχωράμε πλάι πλάι...

Στην διαδρομή που έχει κάθε επιχείρηση, εκεί που "σταματάει" αλλά και αρχίζει η σκέψη μου είναι ότι για μια καλή πορεία απαραίτητα στοιχεία είναι: η αγάπη, η συνεργασία, η πίστη και η υιοθέτηση της εφαρμογής των στοιχείων από το « Παιχνίδι της χαράς», όπως μας έμαθε η ηρωίδα του αγαπημένου βιβλίου. Η δυσκολία ή η αναποδιά που τυχαίνουν στην ζωή μας ή στη δουλεία μας μπορούν να είναι η ευκαιρία για μια νέα αρχή.

Β.Π.: Στη μέχρι τώρα πορεία σας υπάρχουν άνθρωποι που σας έκαναν με τον τρόπο του ο καθένας να σκεφτείτε και να ξανασκεφτείτε τα όσα σας επισήμαναν;

Δ.Π.: Ο τρόπος σκέψης για τον καθένα μας είναι ξεχωριστός και μοναδικός γι' αυτό είναι αναγκαίο να βρίσκεις τον κατάλληλο τρόπο επικοινωνίας και έκφρασης. Φυσικά υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι, είτε από το οικογενειακό μου περιβάλλον, είτε από το επαγγελματικό, είτε από το φιλικό που κατά καιρούς με συμβούλεψαν, με μάλωσαν, αλλά και μου έδωσαν την ευκαιρία να τους δείξω ότι αναγνωρίζω τα λάθη μου και προσπαθώ να μην τα επαναλάβω. Το μυαλό μας πρέπει να είναι «ανοιχτό» νοιώθοντας διαρκώς την ανάγκη να βελτιωθούμε, εμποδίζοντας τον εγωισμό μας να πνίγει την εξέλιξή μας.

Β.Π.: «Ονειρεύτηκα τον ρόλο ενός μύστη, όχι την τάξη ενός επαγγελματία ή τον ρομαντισμό ενός ερασιτέχνη», έγραψε ο Δημήτρης Ποταμίτης σε λεύκωμα για τα «20 χρόνια Θέατρο Έρευνας». Εσείς πού θα τοποθετούσατε τον εαυτό σας;

Δ.Π.: Θα απαντήσω κι εγώ λοιπόν. «Όταν κάποιος τραβάει το δικό του δρόμο, δεν κινδυνεύει να τον προσπεράσουν» - Μάρλον Μπράντο

Β.Π.: Ο Γκοντάρ έχει πει: «Απολαμβάνουμε την ύπαρξη αλλά όχι τη ζωή». Είναι όντως έτσι;

Δ.Π.: Η καθημερινότητα όλων μας, μάς «τρώει» τον χρόνο τις περισσότερες φορές σε πράγματα χωρίς ουσία, χωρίς χρώμα. Υπάρχουμε αλλά δεν προλαβαίνουμε να ζούμε αληθινά. Ξεχνάμε να πούμε καλημέρα, ξεχνάμε να πούμε «σε αγαπώ», ξεχνάμε να χαμογελάσουμε. Και όπως λέει ο Μαρκ Τουαίην: «Σε είκοσι χρόνια από τώρα θα έχεις μετανιώσει γι' αυτά που δεν έκανες παρά γι' αυτά που έκανες. Σταμάτα λοιπόν να διστάζεις. Αναχώρησε από το ασφαλές λιμάνι και άνοιξε πανιά. Εξερεύνησε, ονειρέψου, ανακάλυψε».

Β.Π.: Ποια ήταν η τελευταία φορά που κλάψατε;

Δ.Π.: Κάποτε ένας φίλος με «φώναζε» Βενετία παρομοιάζοντας τα μάτια μου που με το παραμικρό τρέχαν σαν βρύσες με τα κανάλια αυτής της όμορφης πόλης. Τα δάκρυα τα έχω «εύκολα» και δεν ντρέπομαι καθόλου για αυτό. Συγκινούμαι με το παραμικρό όμορφο, πικρό ή γλυκό που θα μου συμβεί. Η τελευταία φορά ήταν πριν λίγες μέρες όταν διάβασα την ζωή του Νικηταρά. Στο τέλος του βιβλίου αναλύθηκα σε δάκρυα. Δεν άντεξα το τέλος του: σε μια εκκλησιά τυφλός να ζητιανεύει για να ζήσει. Η αδικία με πνίγει δεν την αντέχω. Αλλά δάκρυα δεν κυλούν στο πρόσωπό μου μόνο από λύπη αλλά και από χαρά. Αυτό που είχε γράψει ο Μενέλαος Λουντέμης νομίζω ότι με εκφράζει απόλυτα: «Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι το κλάμα. Από 'κει και πέρα, οι άνθρωποι ή παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε ή γίνονται τέρατα, και κάνουν τους άλλους να κλαίνε».

Β.Π.: Σήμερα θα λέγατε ότι έχετε κάνει πραγματικότητα όλα τα όνειρα που είχατε για τη δουλειά σας και για τη ζωή σας γενικά;

Δ.Π.: Όχι! Έχω πολλά ακόμη που θέλω να κάνω και να ζήσω και στη δουλειά μου αλλά και στη ζωή μου. Όσο αφορά τη δουλειά μου πουαφορά την οικογενειακή επιχείρηση μας, τις εκδόσεις «Άγκυρα» θα ήθελα να "μεγαλώσει" ακόμη πολλές γενιές .Τη δεύτερη δουλειά μου, το θέατρο και την συγγραφή - ανθολόγηση που ασχολούμαι τα τελευταία πέντε χρόνια, θέλω αλλά και έχω πολλά να δώσω. Επίσης έχω τρία υπέροχα παιδιά και θέλω να κάνω ένα ταξίδι μαζί τους στο Παρίσι και όταν, με το καλό, με κάνουν γιαγιά να είμαι η πιο σούπερ γιαγιά που υπήρξε ποτέ.

Β.Π.: Ο απώτερος σκοπός της δικής σας ζωής;

Δ.Π.: Κάποτε μου είχε πει η μητέρα μου: "Παιδί μου ερχόμαστε στη ζωή σαν απλοί στρατιώτες και ανάλογα τις πράξεις και τα έργα μας σε αυτόν το κόσμο "παίρνουμε" τα αντίστοιχα γαλόνια και παράσημα». Όταν πια θα έχω ταξιδέψει λοιπόν για τον άλλο κόσμο θα ήθελα να έχω αφήσει κάτι για να με θυμούνται με αγάπη και χαμόγελο.

Β.Π.: Στο κοντινό ωστόσο μέλλον τι σχεδιάζετε;

Δ.Π.: Προσπαθώ να μην κάνω μεγάλα σχέδια. Κάθε μέρα που ξημερώνει έχει να σου φέρει κάτι καινούργιο. Κάποιες φορές όμορφο και κάποιες άλλες όχι. Θέλω πρωτίστως η οικογένειά μου κι εγώ να έχουμε την υγεία μας. Δε θα σταματήσω όμως να θέλω να κάνω και να μαθαίνω νέα πράγματα "κερδίζοντας" όσο περισσότερες όμορφες στιγμές είναι εφικτό με τους ανθρώπους μου.