Συνέντευξη με την ποιήτρια Ρούλα Σκούταρη

2021-10-09

"Στις μέρες μας με ενοχλεί η έλλειψη ενσυναίσθησης και η περιθωριοποίηση της ετερότητας"

Επιμέλεια:

Βασιλική Β. Παππά

Vas_nikpap@yahoo.gr

Η Ρούλα Σκούταρη γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Κοινωνιολογία στην Πάντειο και παρακολούθησε μεταπτυχιακό σεμινάριο στην ίδια σχολή με θέμα την Κοινωνική Ανάπτυξη. Μέχρι σήμερα έχει διδάξει σε διάφορα Γυμνάσια και Λύκεια της χώρας μας και έχει υπηρετήσει στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και στο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές. Από τα φοιτητικά της χρόνια έχει ενεργή δράση στο φεμινιστικό κίνημα και έχει συμμετάσχει σε διάφορες συλλογικότητες για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Είναι υποστηρίκτρια της «Greenpeace" και των δράσεων της «Διεθνούς Αμνηστίας».

Β.Π.: Κυρία Σκούταρη, πρόσφατα διάβασα την τελευταία σας ποιητική συλλογή «Της Κατάνυξης», μια συλλογή όπου διαφαίνεται έντονα η ιδιαίτερη σχέση και η βαθιά πίστη σας στο Θεό. Λέγεται ότι η έμπνευση φορτίζεται από τις εμπειρίες μας. Εσάς τι σάς ενέπνευσε; Πείτε μας λίγα λόγια για αυτή τη συλλογή.

Ρ.Σ.: Κατάγομαι από θρησκευόμενη οικογένεια. Διαβάζοντας κι ακούγοντας ύμνους και προσευχές, παρακολουθώντας θρησκευτικές τελετές και νιώθοντας βαθιά το θρησκευτικό συναίσθημα και την κατάνυξη των θρησκευτικών χώρων και λειτουργιών εμπνεύστηκα κι έγραψα τα ποιήματα που περιλαμβάνονται στη συλλογή μου με τίτλο "Της Κατάνυξης".

Β.Π.: Θα μπορούσατε να φανταστείτε πώς θα ήταν η Ζωή χωρίς ποίηση;

Ρ.Σ.: Η ποίηση είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στην ψυχή μου και κατ' επέκταση στη ζωή μου, που δεν μπορώ να φανταστώ ζωή χωρίς ποίηση.

Β.Π.: Θα θέλατε να μας περιγράψετε την παιδική σας ηλικία, όσο πιο σύντομα; Υπάρχουν άνθρωποι που σας έκαναν, με τον τρόπο του ο καθένας, να σκεφτείτε και να ξανασκεφτείτε τα όσα σας επισήμαναν;

Ρ.Σ.: Ναι, υπήρξαν άνθρωποι που σημάδεψαν την παιδική μου ηλικία και κατ' επέκταση τη ζωή μου. Βασικά, πρόκειται για τους ανθρώπους του οικογενειακού μου περιβάλλοντος.

Β.Π.: Από το 1988 έως σήμερα διδάσκετε σε διάφορα Γυμνάσια και Λύκεια της χώρας μας ενώ έχετε υπηρετήσει τόσο στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο όσο και στο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια όλο και πληθαίνουν οι έρευνες που αποκαλύπτουν την οικτρή σχέση των μαθητών με τη μητρική τους γλώσσα. Κατά τη γνώμη σας, ποιοι ευθύνονται γι' αυτό;

Ρ.Σ.: Τα προβλήματα πάντα ξεκινούν από το οικογενειακό περιβάλλον, όπως και το συγκεκριμένο πρόβλημα. Το θέμα είναι οι γονείς να μιλούν και να κάνουν διάλογο με τα παιδιά κι όχι να τους δίνουν ένα ηλεκτρονικό παιγνίδι για να τα ξεφορτωθούν.

Β.Π.: Εσείς με ποιους συγγραφείς μεγαλώσατε και τι μπορεί να βρει κανείς στη βιβλιοθήκη σας;

Ρ.Σ.: Στη βιβλιοθήκη μου, μπορεί να βρει κανείς ανθολογίες ποίησης - τόσο ελληνικής όσο και διαφόρων χωρών - πολλά φεμινιστικά βιβλία, βιβλία που αφορούν θέματα σεξουαλικότητας και φύλου, λογοτεχνία και βέβαια, βιβλία κοινωνικών επιστημών καθώς και βιβλία που αφορούν θρησκευτικά θέματα.

Β.Π.: Αναπολώντας όλη αυτήν τη διαδρομή σας στην Εκπαίδευση, που θα σταματήσει περισσότερο η σκέψη σας;

Ρ.Σ.: Η σκέψη μου σταματά περισσότερο στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, όπου ασχολήθηκα με πολλά και διαφορετικά θέματα κι έγινε η αφορμή η ίδια να εντρυφήσω και να εκπαιδευτώ σε διάφορους τομείς.

Β.Π.: Για ορισμένους η τέχνη είναι καταφύγιο από την απρόσμενη βία, ενώ για άλλους ένα πεδίο ειρηνικών διεκδικήσεων. Τελικά, τι προσφέρει στο σύγχρονο άνθρωπο;

Ρ.Σ.: Ανάλογα με το τι αναζητά κάθε άνθρωπος. Εγώ πιστεύω ότι μας προσφέρει αισθητική ανακούφιση και ελπίδα.

Β.Π.: Ο Γκοντάρ έχει πει: "Απολαμβάνουμε την ύπαρξη, αλλά όχι τη ζωή". Είναι, όντως, έτσι; Ποιος ο δικός σας απώτερος σκοπός της ζωής;

Ρ.Σ.: Να στηρίξω τα πλάσματα που αγαπώ.

Β.Π.: Πόσο φοβάστε τον χρόνο που περνά;

Ρ.Σ.: Όσο φοβάμαι τα γηρατειά.

Β.Π.: Κλείνοντας, θα ήθελα να μας πείτε τι σας ενοχλεί στους ανθρώπους και στην κοινωνία γενικότερα στις μέρες μας;

Ρ.Σ.: Η έλλειψη ενσυναίσθησης και η περιθωριοποίηση της ετερότητας.

Β.Π.: Ευχαριστώ πολύ για τούτη τη συνέντευξη!

Ρ.Σ.: Κι εγώ σάς ευχαριστώ πολύ!