"Οφείλουμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας ευκαιρίες ώστε να γίνουν καλύτερα από εμάς"

2020-07-24

Συνέντευξη με την Ψυχολόγο Θέκλα Πετρίδου


Επιμέλεια:

Βασιλική Β. Παππά

vas_nikpap@yahoo.gr


H ψυχολόγος και συγγραφέας Θέκλα Πετρίδου γεννήθηκε στην Πάφο της Κύπρου και ζει και εργάζεται στην επαρχία της Λευκωσίας. Σπούδασε Ψυχολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Επί 20 χρόνια εργάστηκε με ενήλικες και ζευγάρια, ενώ πλέον ασχολείται αποκλειστικά με την συγγραφή και τον δημόσιο λόγο. Στο κανάλι της στο YouTube

 https://www.youtube.com/user/TheklaPetridouWeb

ανεβάζει τακτικά, τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές της εκπομπές με θέματα ψυχολογίας και αυτογνωσίας. Τα βιβλία της κυκλοφορούν από τον εκδοτικό οίκο "Ψυχογιός".


Β.Π.: Κυρία Πετρίδου, θα ήθελα να μας μιλήσετε για το παρελθόν και συγκεκριμένα για την οικογένειά σας. Πόσο συνέβαλε στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς σας;

Θ.Π.: Και υποθέτετε πως αρέσει σε μια ψυχολόγο να μιλάει για το παρελθόν, ε; Χα χα χα. Λοιπόν, η οικογένεια των γονέων μου, η οικογένεια στην οποία μεγάλωσα, συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας μου. Δεν ήταν ο μόνος καθοριστικός παράγοντας όμως...Τα γονίδια που κληρονόμησα από 7 γενεές, όπως λέμε χαρακτηριστικά στην Κύπρο, ήταν εξίσου δυνατές επιρροές...

Β.Π.: Απ' όσο γνωρίζω ο πατέρας σας είναι ιερέας. Πώς αντέδρασαν οι γονείς σας στην επιλογή σας να σπουδάσετε Ψυχολογία και πολύ περισσότερο όταν αρχίσατε να αποστασιοποιείστε από την Εκκλησία και τη θρησκεία γενικότερα;

Θ.Π.: Ο πατέρας μου ήταν κατενθουσιασμένος με αυτή μου την επιλογή, η μητέρα μου όμως όχι. Επέμενε να σπουδάσω Κλασική Ελληνική Φιλολογία όπως σπούδασε και η ίδια. Θεωρούσε πως ήμουν πλέον κατάλληλη για φιλόλογος, κατά την δική της γνώμη πάντα. Όταν άρχισα να αποστασιοποιούμαι από την Εκκλησία και την θρησκεία γενικότερα, εννοείται πως δεν ήταν κάτι ευχάριστο για τους γονείς μου. Αυτό έγινε στα 26 μου χρόνια όταν έκανα επιτέλους την επανάσταση μου και χώρισα από τον πρώτο μου σύζυγο, τους γονείς μου και την θρησκεία.

Β.Π.: Πιστεύετε ότι η αιτία που κρατεί πολλούς σήμερα μακριά από την Εκκλησία είναι τα σφάλματα των εκκλησιαστικών ηγετών (πραγματικά ή υποτιθέμενα) ή άλλοι λόγοι;

Θ.Π.: Δεν μπορώ να γνωρίζω ποια είναι η αιτία που κρατάει τους άλλους μακριά από την εκκλησία. Για τον κάθε άνθρωπο υποθέτω πως είναι διαφορετικοί και προσωπικοί οι λόγοι που επιλέγει να μην είναι θρήσκος. Για μένα πάντως δεν έπαιξαν κανένα ρόλο τα σφάλματα των εκκλησιαστικών ηγετών, ούτε τα πραγματικά ούτε τα υποτιθέμενα. Ο κάθε άνθρωπος πράττει αναλόγως με το ποιος είναι ο ίδιος και η συμπεριφορά του δεν εκπροσωπεί το σύνολο από το οποίο προέρχεται, έστω κι αν βρίσκεται σε θέση - κλειδί. Σε όλους τους οργανισμούς, και η εκκλησία είναι ένας οργανισμός, υπάρχουν από όλων των ειδών τους ανθρώπους. Συνειδητοί και φιλότιμοι και άλλοι όχι.

Β.Π.: Υπάρχουν περιπτώσεις όπου σε μια οικογένεια «στραγγαλίζεται» η συνύπαρξη ή η μοναδικότητα κάθε μέλους της. Τι μπορεί να γίνει αν υπάρχει μόνο το πρώτο χαρακτηριστικό δίχως το δεύτερο και αντίστροφα;

Θ.Π.: Η μοναδικότητα του κάθε μέλους μιας οικογένειας είναι ένα χαρακτηριστικό, το οποίο είναι εξαιρετική ιδέα να σεβαστούμε και να μην προσπαθούμε να το αλλάξουμε εξομοιώνοντας το με εμάς, ή με τα δικά μας κριτήρια για το πώς θα έπρεπε να λειτουργούν οι άνθρωποι. Η ικανότητα για δημιουργία στενών ανθρώπινων συνδέσεων, ή αλλιώς συνδεσιμότητα, είναι μια πολύ σπουδαία διαπροσωπική δεξιότητα, την οποία είναι εξαιρετικά σημαντικό να καλλιεργεί η κάθε οικογένεια στα μέλη της, και κυρίως στα νεαρά παιδιά που φέρνει στον κόσμο. Για να συμβεί αυτό το ιδανικό σχήμα όμως, όπου τόσο η μοναδικότητα «γιορτάζεται» από την οικογένεια και η δεξιότητα της συνδεσιμότητας διδάσκεται στα νέα παιδιά, προαπαιτούμενο είναι οι γονείς, ή ο γονιός στην περίπτωση της μονογονεϊκής οικογένειας, να βρίσκονται ήδη σε ένα σημείο στην πνευματική τους ανάπτυξη που να αποδέχονται τη δική τους μοναδικότητα και να είναι ικανοί για βαθιές ανθρώπινες συνδέσεις... Δεν μπορείς να διδάξεις κάτι το οποίο δεν κατέχεις...

Β.Π.: Γιατί πιστεύετε ότι τα σύγχρονα ζευγάρια οδηγούνται στο χωρισμό σε αντίθεση με την παλιότερη γενιά που έμενε μια ζωή με τον ίδιο σύντροφο;

Δεν είναι όλα τα σύγχρονα ζευγάρια που οδηγούνται στο χωρισμό σήμερα. Έτσι όπως διατυπώσατε την ερώτηση είναι σαν να πιστεύετε ότι όλοι τώρα χωρίζουν ενώ όλοι στην παλιότερη γενιά έμεναν με τον ίδιο σύντροφο. Στην εποχή μας υπάρχει περισσότερη κοινωνική ελευθερία και περισσότερος σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα από ό,τι παλαιότερα κι ένας άνθρωπος μπορεί να λήξει ένα κακό γάμο. Οι «παλιοί» ήταν καταδικασμένοι σε μια ζωή γεμάτη δυστυχία στην περίπτωση που ο γάμος τους δεν ήταν καλός. Η κοινωνία και η ευρύτερη οικογένεια δεν τους επέτρεπε να χωρίσουν. Φρικτές κοινωνικές συνθήκες...

Β.Π.: Σήμερα υπάρχουν πολλοί νέοι που αποφεύγουν το γάμο επειδή δεν αντέχουν, όπως ισχυρίζονται τις παράλογες αξιώσεις των συζύγων. Τι θα είχατε να συμβουλεύσετε όλους αυτούς;

Θ.Π.: Δεν μου αρέσει αυτή η διατύπωση. Γιατί να έχουμε την εντύπωση πως οι άνθρωποι ισχυρίζονται πράγματα για τον εαυτό τους και την ζωή τους που δεν ισχύουν; Δεν έχω να συμβουλεύσω κάτι αυτούς. Σε όποιον έχει αυτό το ερώτημα, έχω να συμβουλεύσω να εστιάσει στον εαυτό του. Στα δικά του συναισθήματα, στο πώς νιώθει ο ίδιος, στην δική του ελεύθερη βούληση, στο τι θέλει να κάνει ο ίδιος.  Ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να επιλέξει την ζωή που επιθυμεί. Ζούμε στο 2020 και μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι και όχι αναγκασμένοι να ακολουθούμε τυφλά κοινωνικούς κανόνες. Εάν κάποιος είναι παντρεμένος και δεν είναι ευχαριστημένος, ας το διερευνήσει. Αν θέλει να παντρευτεί και υπεραμύνεται του θεσμού του γάμου, του/της εύχομαι καλά στέφανα. Αν δεν θέλει να παντρευτεί, είναι ΟΚ. Κανείς δεν μπορεί να υποχρεώσει κανέναν άλλο άνθρωπο, νέο, μεσήλικα ή μεγαλύτερο να παντρευτεί εάν δεν το επιθυμεί...

Β.Π.: Πολλές γυναίκες λαμβάνουν την απόφαση να φέρουν στο μοναχικό αυτό κόσμο ένα παιδί εκτός γάμου. Ποια η θέση σας πάνω στο θέμα της ανύπαντρης μητέρας;

Θ.Π.: Δεν έχω κάποια ιδιαίτερη θέση πάνω σε αυτό το θέμα. Όσον αφορά στην τεκνοποίηση και την γονεϊκότητα, οι απόψεις μου είναι καταγραμμένες στο βιβλίο μου, «Χαρούμενη μαμά = Χαρούμενα παιδιά» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Πρώτα απ' όλα, πιστεύω πως ο κάθε γονιός οφείλει να είναι συνειδητός γονιός και να αποφασίζει να φέρνει παιδιά στον κόσμο όταν είναι σε θέση να τα προσφέρει τα απαραίτητα αγαθά. Και δεν εστιάζω μόνο στα υλικά αγαθά, αλλά και τα πνευματικά, ψυχικά και συναισθηματικά. Για παράδειγμα, στις παλαιότερες εποχές που μνημονεύσατε σε προηγούμενη ερώτηση σας, έχουμε δει πολλές χήρες γυναίκες, να μεγαλώνουν με επιτυχία τα παιδιά τους. Και το ίδιο να συμβαίνει και σε πατέρες που μεγαλώνουν μόνοι τα παιδιά τους. Εάν μια γυναίκα ή ένας άνδρας είναι σε θέση να μεγαλώσει επιτυχώς και ολοκληρωμένα ένα παιδί, δεν βλέπω κάποιο λόγο ώστε να μην το πράξει. Ούτως ή άλλως η μονογονεϊκή οικογένεια είναι μια μορφή οικογένειας που πάντοτε υπήρχε και δημιουργούνταν εκ των περιστάσεων: θάνατος άλλου γονέα ή διαζύγιο. Γιατί να μας ανησυχήσει το να δημιουργηθεί συνειδητά; Οτιδήποτε γίνεται συνειδητά έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να γίνει με φιλότιμο και υπευθυνότητα...

Β.Π.: Αν σας ρωτούσα «ποιο είναι το νόημα της ζωής για εσάς» τι θα μου απαντούσατε;

Θ.Π.: Η ίδια η ζωή. Να ζεις. Να ζεις στο εδώ και τώρα της ζωής σου και να χαίρεσαι με ό,τι έχεις. Και να έχεις διάθεση να αποκτήσεις περισσότερα. Περισσότερα πνευματικά αγαθά. Να γίνεσαι συνέχεια όλο και καλύτερος, όλο και πνευματικότερος άνθρωπος...

Β.Π.: Σήμερα αυτό που απασχολεί κατά βάση τα νέα παιδιά είναι η προσπάθεια επιβίωσης. Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι βλέπουν «πρόβλημα» στους νέους σε σχέση με τη δική μας γενιά. Θα ήθελα να μας πείτε, εσάς τι σας ανησυχεί ιδιαίτερα στους νέους μας σήμερα;

Θ.Π.: Δεν βλέπω κανένα πρόβλημα στους νέους σήμερα σε σχέση με τη δική μας γενιά. Αντιθέτως, τους αγαπώ πολύ, τους χαίρομαι και τους θαυμάζω. Θαυμάζω το μυαλό τους, την δύναμη τους και την διάθεση τους για ζωή και πρόοδο. Οι νέοι πάντοτε είναι καλύτεροι από εμάς τους γονείς τους. Αυτός είναι ο ρόλος μας ως γονέων άλλωστε. Να φέρνουμε παιδιά στον κόσμο στα οποία να προσφέρουμε τις ευκαιρίες να γίνονται καλύτερα από εμάς.

Β.Π.: Κλείνοντας, θα ήθελα να μας πείτε ποιος πιστεύετε ότι είναι ο ρόλος των Ψυχολόγων σε μια δύσκολη εποχή όπως αυτή που διανύουμε σήμερα;

Θ.Π.: Ο ρόλος των ψυχολόγων στην εποχή μας μπορεί να είναι καταλυτικός. Η ψυχοεκπαίδευση που προσφέρουν αφιλοκερδώς πολλοί ψυχολόγοι στις μέρες μας μπορεί να δώσει απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα και επίσης να ανοίξει τον δρόμο για την ψυχοθεραπεία...