Music

"Tα παιδιά είναι τα αιμοπετάλιά μου"

2022-04-15

Συνέντευξη με τη συγγραφέα παιδικών βιβλίων Σοφία Τσιάμη

Επιμέλεια:

Βασιλική Β. Παππά

vpappa@cultmagz.com


Η Σοφία Τσιάμη γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μακροχώρι Ημαθίας. Σπούδασε ελληνική φιλολογία στο τμήμα Φ.Π.Ψ. του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, εργάζεται ως εκπαιδευτικός και ζει στη Βέροια. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος με τίτλο «Ελληνική γλώσσα και λογοτεχνία» του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου. Έχει παρακολουθήσει εξ αποστάσεως μαθήματα συγγραφής παιδικού βιβλίου και είναι κάτοχος του αμερικανικού Diploma Writing for Children and Teenagers of the Institute of Children's Literature. Συμμετέχει στην ερασιτεχνική θεατρική ομάδα Duende του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας. Η αγάπη της για τα παραμύθια την οδήγησε σε βιωματικά σεμινάρια αφήγησης. Στον ελεύθερο χρόνο της επισκέπτεται σχολεία, βιβλιοθήκες και βιβλιοπωλεία για να αφηγείται τα δικά της παραμύθια.

Β.Π.: Κυρία Τσιάμη, γεννηθήκατε στο Μακροχώρι Ημαθίας. Έχετε κάποια δυνατή ανάμνηση από τα παιδικά σας χρόνια;

Σ.Τ.: Πολύ όμορφα παιδικά χρόνια, ξένοιαστα στις αυλές. Αγοροκόριτσο του λόγου μου με πολλά ατυχήματα! Πολλές αναμνήσεις... Θα μοιραστώ εκείνη που ο πατέρας μου μού έφερε χιόνι σε τσουβάλια από το βουνό, όπου είχε πάει για κυνήγι, κι έφτιαξα ένα χιονάνθρωπο καταμεσής στην αυλή χωρίς ίχνος χιόνι τριγύρω. Ήταν μαγικό!

Β.Π.: Πρόσφατα διάβασα το βιβλίο σας «Χωρίς βοηθητικές!». Θα θέλατε να μας μιλήσετε για την υπόθεση του βιβλίου σας;

Σ.Τ.: Ναι, φυσικά! Είναι ένα εφτάχρονο κορίτσι, η Δέσποινα, -το όνομα της κόρης μου- που φοβάται να βγάλει τις βοηθητικές ρόδες από το ποδήλατό της γιατί έχει δει τον αδερφό της το Βασίλη - το όνομα του γιου μου - στη δική του προσπάθεια να πέφτει και να χτυπάει. Όταν όμως έρχεται ένας ποδηλατικός αγώνας με ένα έπαθλο που είναι το όνειρο του κάθε παιδιού, βρίσκεται σε αδιέξοδο. Θέλει να πάρει μέρος αλλά όχι με βοηθητικές, γιατί φοβάται πως όλοι θα την κοροϊδεύουν. Στο σημείο αυτό μπαίνει στην ιστορία μας ο συμμαθητής της, ο Παύλος. Τα υπόλοιπα αφήνω να τα ανακαλύψουν οι αναγνώστες μόνοι τους διαβάζοντας το βιβλίο. Είναι ωραίο να έχουμε και λίγη αγωνία. Έτσι δεν είναι;

Β.Π.: Εργάζεστε ως εκπαιδευτικός. Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή και ιδιαίτερα τη συγγραφή παιδικών βιβλίων; Μήπως λόγω της εμπλοκής σας με τα παιδιά;

Σ.Τ.: Σίγουρα η εμπλοκή μου με τα παιδιά τροφοδοτεί και τη φαντασία αλλά και τη θέληση μου να γράφω γι' αυτά. Η αρχή όμως έγινε με αφορμή τη γέννηση της κόρης μου, γιατί τότε ήταν που άρχισαν τα παιδικά βιβλία να κατακλύζουν το σπίτι μας. Μια τρέλα! Και κάπως έτσι παρακινήθηκα κι άρχισα να σκέφτομαι την πρώτη μου ιστορία το «Ποιος θα πάρει το αυγό;»

Β.Π.: Τι είναι αυτό που κερδίζετε από τη σχέση σας με τα παιδιά που ίσως δεν θα κερδίζατε ακολουθώντας μια άλλη επαγγελματική διαδρομή;

Σ.Τ.: Η αθωότητα, αυτή που σε κάνει να τους συγχωρείς τα πάντα! Νομίζω πως τα παιδιά είναι τα αιμοπετάλια μου. Με κάνουν να νιώθω ζωντανή, σημαντική. Σου χαμογελούν και σου χαμογελά ο κόσμος όλος. Εκεί που σε νευριάζουν εκεί σε κάνουν να ξεκαρδίζεσαι στα γέλια. Τα αγαπώ! Τα αγαπώ πολύ τα παιδιά!

Β.Π.: Αλήθεια, πόσες φορές νιώσατε ευτυχισμένη μέσα στην τάξη και πόσες δυστυχισμένη;

Σ.Τ.: Ευτυχισμένη νιώθω πάντα. Δυστυχισμένη νιώθω όταν κοιτάω κάποιο από τα παιδιά μου στα μάτια και βλέπω πως κάτι δεν πάει καλά. Πως κάτι το στεναχωρεί. Δεν αφήνω τίποτε να πέσει κάτω. Θέλω να με νιώθουν πάντα δίπλα τους. Να ξέρουν πως υπάρχω εκεί γι' αυτά και πέρα από το μάθημα. Είναι πολύ σημαντικό να νιώθουμε πως, ότι και να γίνει, υπάρχει κάποιος που θα μας πιάσει πριν πέσουμε. Είναι πολύ σημαντικό να μη νιώθουμε αόρατοι για τους άλλους.

Β.Π.: Με όλα αυτά που γίνονται στην όχι και τόσο μακρινή μας Ουκρανία, είστε αισιόδοξη για το μέλλον των παιδιών μας;

Σ.Τ.: Τι να σας πω τώρα; Θλίβομαι! Θλίβομαι πάρα πολύ μ' αυτό τον πόλεμο. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη! Προσπαθώ! Αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα. Υπάρχουν στιγμές που λυγίζω και νιώθω να με παρασύρει αυτή η δίνη της ηθικής κρίσης, που περνάει η ανθρωπότητα, όχι μόνο λόγω του πολέμου αλλά γενικότερα λόγω της απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής. Είναι τρομαχτική η ευκολία με την οποία αφαιρείται μία ανθρώπινη ζωή. Ας ελπίσουμε κάτι ν' αλλάξει. Έχουμε χάσει την ταπεινότητά μας και ξεχνάμε πως είμαστε περαστικοί πάνω σ' αυτόν τον πλανήτη.

Β.Π.: Ποια χαρακτηριστικά εκτιμάτε στα παιδιά;

Σ.Τ.: Την ειλικρίνεια. Την εκτιμώ γενικότερα στους ανθρώπους. Δεν αντέχω ούτε το ψέμα ούτε την υποκρισία. Την αθωότητά τους όπως σας είπα και πριν και φυσικά τον αυθορμητισμό τους, που μου χαρίζει πολλά χαμόγελα και πολλές ξαφνικές αγκαλιές!

Β.Π.: Τι σας στενοχωρεί στο χώρο της εκπαίδευσης, τον οποίο επιλέξατε και υπηρετείτε;

Σ.Τ.: Νομίζω η τυποποίηση στην παροχή γνώσεων. Νιώθω πως δεν μας δίνεται η δυνατότητα να αυτενεργήσουμε στο βαθμό που θα θέλαμε και να δουλέψουμε δημιουργικά με τα παιδιά. Τους λείπει η ελεύθερη έκφραση και το δημιουργικό παιχνίδι, ενώ καταπιέζονται να αφομοιώσουν γνώσεις, που τα ίδια νιώθουν πως δεν θέλουν κι αυτό λειτουργεί πολύ ανασταλτικά μέσα τους. Από την άλλη νιώθω πως κάποιες φορές υπάρχει και μια απαξίωση για τον εκπαιδευτικό και τον ρόλο του τόσο από κάποιους γονείς όσο και από κάποιους μαθητές.

Β.Π.: Ποιους νέους Έλληνες συγγραφείς ξεχωρίζετε;

Σ.Τ.: Αυτή είναι η ερώτηση που δεν θα ήθελα να απαντήσω για να μην δυσαρεστήσω κάποιον. Πάραυτα θα πω πως μου αρέσει πολύ η γραφή της κας Μαρίας Αγγελίδου. Ποτέ δεν έχω πάρει κάτι δικό της στα χέρια μου που να με απογοητεύσει. Επίσης, δηλώνω γοητευμένη από τα παραμύθια της αγαπημένης μου Λίλης Λαμπρέλη.

Β.Π.: Κλείνοντας, κυρία Τσιάμη, θα ήθελα να μας πείτε, τι σας κάνει χαρούμενη;

Σ.Τ.: Τα παιδιά μου. Η κόρη μου και ο γιος μου. Οι μαθητές μου. Τα παιδιά όλου του κόσμου. Το χαμόγελο στα πρόσωπά τους και τα φωτεινά τους μάτια. Από αυτά αντλώ δύναμη κι ελπίδα για ένα πιο ανθρώπινο αύριο με αγάπη για τη ζωή. Όχι στον πόλεμο! Ναι στην ειρήνη!