Το λασπωμένο ποδήλατο, ένα ποίημα της Τζούλιας Πουλημενάκου

2017-07-21

Δακρύζω όταν η βροχή χαϊδεύει το τζάμι. 

Καθρεφτίζει τον εαυτό μου παιδί. 

Ψάχνω στα ερείπια της μνήμης 

να θυμηθώ εκείνες τις μικρές στιγμές του ονείρου, 

της ανεμελιάς, της πρώτης νιότης... 


«......., στο μάθημα!», μου είπε. 

Θέλω να θυμηθώ τη δασκάλα μου, 

εκείνη την πρώτη μέρα που 

μ' έπιασε αδιάβαστη στα Θρησκευτικά... 


Έλα βροχή και πάρε με στης μνήμης τη θάλασσα, 

εκεί που υπάρχουν τα αληθινά κοχύλια της ψυχής μου! 

 Έλα και οδήγησέ με στην αυλή των παιδικών μου χρόνων, 

εκεί που πρωτοέπεσα κάνοντας ποδήλατο...

 Έλα βροχή και ξέπλυνε της λήθης το γκρίζο πέπλο,

 φανέρωσε τη Βίκυ απ' τη μικρή κρυψώνα της, 

τα παιδιά της γειτονιάς και του Ντεπώ την πιλοτή πεθύμησα... 


«Μη βγεις στο δρόμο»,μου είπε. 

 Θέλω να θυμηθώ εκείνο το λασπωμένο ποδήλατο που με πρόδωσε στη μάνα... 

Μάρτιος 2017