«Το μόνο αντίδοτο στον φόβο του ανθρώπου για το θάνατο είναι η πίστη στον Θεό»

2021-08-22

Συνέντευξη με τη συγγραφέα Αλεξάνδρα Ψαραδέλλη


Επιμέλεια: 

Βασιλική Β. Παππά

vas_nikpap@yahoo.gr


Η Αλεξάνδρα Ψαραδέλλη γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, όπου και κατοικεί. Ταυτόχρονα με τις σπουδές της στη Νοσηλευτική, εργάστηκε σε τοπικό τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό σταθμό. Συνέχισε τις σπουδές της στην Πληροφορική και σήμερα εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα. Στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με τη μεγάλη αγάπη της, τη συγγραφή. Έχει βραβευθεί σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς με τα διηγήματα «Στη Δύση του Ηλίου» και «Μαργαρίτα». Το 2015 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της με τίτλο «Το Άσπρο Φόρεμα της Θάλασσας» και το 2017 το «Κάτω από το φως του Αποσπερίτη».

Η συνέντευξη τούτη γίνεται με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της που φέρει τον τίτλο «Ρωγμή».

Β.Π.: Κυρία Ψαραδέλλη, θα θέλατε να μας περιγράψετε το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώσατε;

Α.Ψ.: Μεγάλωσα σ' ένα ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον με δυο υπέροχους γονείς και είχα την ευκαιρία όπως τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας μου να ζήσω την παιδικότητα και την ξεγνοιασιά. Τα σοκάκια της γειτονιάς ήταν το σημείο αντάμωσης, εκεί όπου το παιχνίδι δεν είχε τελειωμό και οι αυτοσχέδιες κούνιες από σχοινί έκαναν τα γέλια και τα ξεφωνητά μας να ακούγονται παντού. Τα καλοκαίρια μάς έβρισκαν να πλατσουρίζουμε στο Γενί Λιμάνι, μια παραθαλάσσια τοποθεσία, ένα γραφικό λιμανάκι που το έχω συνδέσει με αναμνήσεις και μυρωδιές. Αν και ήμουν ένα ντροπαλό και εσωστρεφές παιδί, περιτριγυριζόμουν από πολλούς φίλους και ξαδέρφια, από τις αδερφές μου που δεν με άφησαν να νιώσω ποτέ μόνη και από τον παππού και την γιαγιά που πρόλαβα να γνωρίσω και ακόμα οι συμβουλές τους αντηχούν στ' αυτιά μου.

Β.Π.: Τελευταία κυκλοφόρησε το βιβλίο σας που φέρει τον τίτλο «Ρωγμή». Ένα βιβλίο για τη δύναμη του μυαλού και του υποσυνείδητου. Για την ανάγκη του ανθρώπου να γνωρίζει το μέλλον και για όσα η επιστήμη δεν κατάφερε ποτέ να εξηγήσει. Θα θέλατε να μας μιλήσετε γι' αυτό;

Α.Ψ.: Η «Ρωγμή» είναι ένα παιχνίδι του μυαλού, που βασίζεται στην δύναμη του υποσυνειδήτου. Πόσο πιθανό είναι να ζήσουμε κάτι που έχουμε ονειρευτεί; Όσο και αν φαντάζει απίθανο, θα μπορούσε να συμβεί, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Η ηρωίδα του μυθιστορήματος, βιώνει μια ανεξήγητη κατάσταση, έναν επαναλαμβανόμενο εφιάλτη που επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα της. Όταν αποφασίζει να ψάξει τα αίτια που τον δημιουργούν, μπαίνει στα μονοπάτια της ύπνωσης και ανακαλύπτει συναισθήματα και γεγονότα που κρατούσε κρυμμένα μέσα της για χρόνια. Όμως η πραγματικότητα είναι ακόμα πιο περίπλοκη. Γιατί το μυαλό μπορεί να μας οδηγήσει σε απίστευτες περιπέτειες, όταν παίρνει τα ηνία και αλλάζει τις ισορροπίες του κόσμου μας.

Β.Π.: Τι είναι η συγγραφή για εσάς; Ποιος ο λόγος να γράφει κανείς σήμερα; Κίνητρο οικονομικό δεν υπάρχει. Είναι μήπως πράξη προσωπικής αντίστασης και παρηγοριάς;

Α.Ψ.: Ξεκίνησε σαν μια πράξη προσωπικής αντίστασης. Μια προσπάθεια να σπάσω την εσωστρέφεια μου, εκθέτοντας τον εαυτό μου, τις σκέψεις μου, τα κομμάτια της ψυχής μου. Αργότερα έγινε ανάγκη. Μια ανάγκη επικοινωνίας και μοιράσματος. Μοιράζομαι συναισθήματα με τους αναγνώστες. Εγώ τα χαρίζω μέσα από τους ήρωες μου και εκείνοι μου τα επιστρέφουν μ' αυτή την απίστευτη ενέργεια και αγάπη. Σίγουρα λοιπόν δεν μιλάμε για κανένα οικονομικό κίνητρο, άλλα για μια μεγάλη λατρεία που ακούει στο όνομα συγγραφή και με οδηγεί σ' αυτά τα όμορφα ταξίδια.

Β.Π.: Ποια είναι η χειρότερη κριτική που έχει γραφτεί για τη δουλειά σας και αντίστοιχα η καλύτερη; Λαμβάνετε υπόψη σας την αρνητική κριτική ή ασπάζεστε την άποψη: «Ό, τι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό»;

Α.Ψ.: Από την στιγμή που ένα έργο εκτίθεται στο κοινό, ο δημιουργός πρέπει να είναι έτοιμος να δεχτεί την κριτική, είτε αυτή είναι θετική, είτε αρνητική. Ο κάθε ένας από εμάς αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα πράγματα, έχει διαφορετικά βιώματα, διαφορετική οπτική γωνία και κάθε δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, μέσα στο πλαίσιο του επιτρεπτού και εφόσον αυτή δεν προσβάλει τον δημιουργό. Λαμβάνω υπόψη μου τις κριτικές, γιατί σκιαγραφούν τα συναισθήματα των αναγνωστών και φανερώνουν το αντίκτυπο που είχε γι' αυτούς το έργο μου. Μια άσχημη κριτική σίγουρα δεν με σκοτώνει, άλλα μπορεί να με προβληματίσει και στην συνέχεια να με βοηθήσει να εξελιχθώ.

Β.Π.: Τα λογοτεχνικά έργα που εμπεριέχουν το συναίσθημα «αγγίζουν» τους αναγνώστες. Πώς όμως δικαιολογείται ο ισχυρισμός αυτών που υποστηρίζουν ότι το συναίσθημα «σκοτώνει» την τέχνη;

Α.Ψ.: Προσωπικά θεωρώ ότι η τέχνη δεν μπορεί να βαδίσει ξέχωρα από το συναίσθημα. Θα ήταν σαν ουράνιο τόξο χωρίς χρώματα. Όταν ο δημιουργός ζωγραφίζει, γράφει, συνθέτει, πάντα βρίσκεται κάτω από μια ομπρέλα συναισθημάτων. Αυτά είναι που προβάλλονται μέσα από τον πίνακα, το ποίημα, το τραγούδι, το θεατρικό. Δεν θα είχε την ανάγκη να το κάνει, αν δεν ήθελε να περάσει κάτι μέσα από το έργο του. Ακόμα και αν αυτό το κάτι είναι σιωπή, πάλι κάτι υποδηλώνει για τον καλλιτέχνη. Αν και η έννοια της τέχνης είναι ρευστή, θεωρώ ότι η δυναμικότητα ενός έργου, έχει να κάνει με την ένταση του συναισθήματος με το οποίο έχει καταφέρει να το ποτίσει ο δημιουργός.

Β.Π.: Τι λέτε ότι η Τέχνη δεν είναι παρά ένα αντίδοτο στο φόβο του ανθρώπου για το θάνατο;

Α.Ψ.: Θεωρώ ότι το μόνο αντίδοτο στον φόβο του ανθρώπου για το θάνατο είναι η πίστη στον Θεό. Η τέχνη απλά παίζει με τον θάνατο, στην προσπάθεια της να εξοικειωθεί με αυτόν.

Β.Π.: Αν σας ρωτούσα ποιοι συγγραφείς σας αγγίζουν πολύ, ποιους θα αναφέρατε;

Α.Ψ.: Με κερδίζουν οι συγγραφείς που έχουν την ικανότητα πρώτα απ' όλα να αγγίξουν την ψυχή μου και να με φορτίσουν συναισθηματικά. Οι συγγραφείς που έχουν την ικανότητα να περιγράψουν μια σκηνή, μέσα στην οποία θα με βυθίσουν και θα με κάνουν να ακολουθήσω ένα, ένα τα βήματα τους. Που θα γεμίσουν το δωμάτιο χρώματα και μυρωδιές και θα με κάνουν να νιώσω η ίδια ηρωίδα της ιστορίας τους. Θα ήταν άδικο να ξεχωρίσω κάποιους από αυτούς και προτιμώ να μιλώ για Έλληνες, καθώς έχουν γραφτεί υπέροχα βιβλία, από σύγχρονους νέους συγγραφείς, διαμαντάκια κρυμμένα στα βιβλιοπωλεία, που αξίζει να τα ανακαλύψουμε.

Β.Π.: Όλοι μας τους τελευταίους μήνες βιώνουμε μια περιπέτεια, την επέλαση του Covid στη ζωή και την καθημερινότητά μας. Πολλοί συνάνθρωποί μας έχασαν τη ζωή τους ενώ άλλοι «παλεύουν» ακόμη με αυτό τον ύπουλο εχθρό. Για σας τι αξίζει περισσότερο τελικά στη ζωή κυρία Ψαραδέλλη;

Α.Ψ.: Θεωρώ την υγεία ανεκτίμητη. Είναι αυτή που δεν μπορούμε να την αγοράσουμε και παρόλο που κάποιες φορές δεν την εκτιμάμε, όταν την χάσουμε συνειδητοποιούμε την αξία της. Όμως εξίσου σημαντική είναι και η αγάπη, η ευτυχία, η ψυχική ηρεμία. Σήμερα οι άνθρωποι παλεύουν με πολύ πιο ύπουλους εχθρούς από τον covid. Αν με ρωτάτε λοιπόν τι αξίζει περισσότερο στην ζωή, θα σας πω ότι είναι αυτό που μπορεί να δώσει δύναμη στον καθένα μας. Και για εμένα είναι η πίστη και η οικογένεια.

Σας ευχαριστώ θερμά για την ενδιαφέρουσα συνέντευξη!

Β.Π.: Κι εγώ ευχαριστώ θερμά για τούτη τη συνέντευξη. Να είστε καλά!