Βιβλιοπαρουσίαση του βιβλίου Pièces en un acte. Un hommage à Jean Anouilh

2017-10-30


Βιβλιοπαρουσίαση του βιβλίου Pièces en un acte.Un hommage à Jean Anouilh, (Ėdition présentée et établic par Vassiliki V. Pappa et Aglaïa S. Archonta), (Traduction du grec: Anastasia G. Kontsoglou), Thessalonique 2017.

Της Αγλαϊας Αρχοντά, Φιλολόγου


Το βιβλίο, αποτελεί τη δουλειά πέντε συγγραφέων, στην πλειοψηφία τους καταξιωμένων στο χώρο των γραμμάτων, εφόσον έχουν εκδώσει, έως τώρα, και έχουν διακριθεί με έργα ποιητικά και πεζά. Αν θα επιθυμούσαμε να προσεγγίσουμε αδρομερώς το στίγμα μόνο του περιεχομένου κι όχι των εκφραστικών χαρισμάτων ή των, ομολογουμένως, ευρηματικών αφηγηματικών τεχνικών των ανθολογούμενων μονόπρακτων, θα λέγαμε πως:

Στο «Ο Αδάμ και η Εύα» της Γλυκερίας Κακούρη, δύο νέοι, ο Αδάμ και η Εύα, σε έναν εξομολογητικό διάλογο, αφού προσπαθούν να επουλώσουν πληγές του παρελθόντος και να αξιολογήσουν τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά τους, αγωνιούν να βιώνουν στο εξής μια ουσιαστική σχέση επικοινωνίας μεταξύ τους. Η Εύα αναζητά την αλήθεια και το θάρρος στη ζωή, αντιστέκεται στη μοναξιά, όταν γύρω τους όλα δείχνουν να καταρρέουν και να τους κλονίζουν. Άραγε θα καταφέρουν να συμπορευτούν, μετά από την τολμηρή αυτοκριτική τους και την ειλικρινή επαναπροσέγγιση της ζωής τους; Η συγγραφέας αναδεικνύει όλα τα ευγενικά στοιχεία που ενυπάρχουν στις ψυχές των πρωταγωνιστών, αλλά και τον ορθολογισμό που, καλό είναι να ενεργοποιούνται, ως αντίσταση στο φόβο που καλλιεργείται έντεχνα γύρω τους. Είναι η αληθινή συμπόρευση και η πίστη όπλα για υπέρβαση των δυσκολιών τους;

Στις «Φωνές» του Κώστα Κανάκα, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, ακούμε μόνο κάποιες φωνές να συνομιλούν, χωρίς να γνωρίζουμε το φορέα-πρόσωπό τους. Όταν ανάβουν τα φώτα, αποκαλύπτονται: η μία προέρχεται από ένα πούρο πολυτελείας και η άλλη από μία γόπα. Μέσα από την αλληγορική ιστορία του, ο δημιουργός, με σαρκασμό, χιούμορ και ωμό ρεαλισμό, διοχετεύει ιδέες που άπτονται κυρίως των ταξικών διαφορών και των συνεπειών τους. Προβάλλουν εικόνες οικείες και διαχρονικές που αντανακλούν την αδικία της άνισης κατανομής του πλούτου. Ποια θα είναι η έκβαση της συζήτησής τους; Τελικά η χαώδης κοινωνική απόσταση πούρου και γόπας οδηγεί σε πρόοδο ή αδιέξοδο; Μήπως και τα δύο κινδυνεύουν να ποδοπατηθούν;

Στο «Το σήμερα που πονά» η Κατερίνα Παπά, σε μια σάλα μεσοαστικού σπιτιού, η ιδιοκτήτρια, Δέσποινα, με αντιλήψεις που διαφέρουν από τη μάζα, η αδελφή της Μαρία, επαναστάτρια και ακτιβίστρια και ο αδελφός τους Μιχάλης, ευγενής δημόσιος υπάλληλος, συζητούν για φλέγοντα και πάντα επίκαιρα κοινωνικο-πολιτικά ζητήματα. Η ουσία του θεσμού της δημοκρατίας και η πλαστογράφησή του, η πλύση εγκεφάλου που υφίστανται οι πολίτες, ο ρατσισμός είναι κάποιοι από τους προβληματισμούς που ανακύπτουν και με αφορμή το καυτό θέμα των μεταναστών και προσφύγων. Η προοδευτική και οξύνους Μαρία, τονίζει το ρόλο της παιδείας που μπορεί να ανακόψει τη διαμόρφωση-παραμόρφωση της κοινής γνώμης και τον φανατισμό. Αναλύονται σχεδόν όλα τα είδη βίας, με προβολή των αιτίων τους, μέσα από μια διεισδυτική-επιστημονική προσέγγιση. Εν τέλει, διαμέσου προσευχής, μένει στον αναγνώστη μια επίγευση αισιοδοξίας για μια νέα κοινωνία σεβασμού στην ανθρώπινη ύπαρξη, με λιγότερο πόνο.

Η Βασιλική Παππά στο«Κιρνάμενον μέλιτι», αναδεικνύει το πρόβλημα της κακοποίησης των γυναικών από τους συζύγους τους. Σε ένα cafέ, ο σύζυγος Αλέξης σπρώχνει και κλωτσά τη γυναίκα του Μελίτα και παράλληλα, απολογούμενος, λέει πως την...αγαπά και υπόσχεται ότι δε θα επαναλάβει τη βίαιη συμπεριφορά του, αλλά αμέσως μετά... την εκβιάζει. Η φίλη τους Μαριάννα, παρούσα στο περιστατικό, μένοντας άναυδη, ακούει τα παράπονα της Μελίτας και την ενθαρρύνει να ανακτήσει την αυτοεκτίμησή της. Την αφυπνίζει προβάλλοντας γυμνή την αλήθεια: το μαυρισμένο από τους μώλωπες σώμα της Μελίτας πρέπει να επαναστατήσει και να αξιώσει τον αυτονόητο σεβασμό η ίδια προς τον εαυτό της. Σε δεύτερο σκηνικό, στο σπίτι του ζευγαριού, η Μελίτα, επειδή αγαπά τον σύζυγό της και το παιδί της, επιλέγει όχι άμεσα τον χωρισμό, αλλά, σκεπτόμενη νηφάλια, του προτείνει την επίσκεψη τους σε ψυχολόγο. Ίσως, έτσι να μετουσιώσει και να σώσει τη σχέση τους. Άραγε, η αλλαγή στάσης της Μελίτας και η πρόταση που τόσον καιρό δεν έκανε θα πετύχουν να μελώσουν(να καλύψουν με μέλι) και να θεραπεύσουν το πονεμένο της κορμί και την ψυχή της; Μήπως, μάλιστα θα θεραπευτούν και οι τυχόν πληγές του Αλέξη; Η συγγραφέας συναισθάνεται και φωτίζει τις ψυχές και των δύο ηρώων.

Η Δήμητρα Σαντά, στο«Μέλισσα κι αν είσαι», παρουσιάζει ένα αγόρι να θέλει να φάει κρυφά μέλι από ένα βάζο του σπιτιού, αλλά, όταν η αδελφή του το συλλαμβάνει επ΄ αυτοφώρω, αυτό υποδύεται τον υπνοβάτη. Στη συνέχεια, με έξυπνο τέχνασμα της μικρής, αποκαλύπτεται η υποκρισία του και η λαχτάρα του για το μέλι κινεί το κορίτσι να αφηγηθεί μια ιστορία που εξελίσσεται σε μια κυψέλη. Σε έναν χαριτωμένο διάλογο μεταξύ μελισσών, αποκαλύπτεται ο χαρακτήρας της εργάτριας, του κηφήνα και της αυστηρής δομής της κοινωνίας τους. Με προτροπή της βασίλισσας, οι μέλισσες, χαρούμενες, ορμούν σε λουλούδια για να συλλέξουν τη γύρη, ώσπου, όταν διαπιστώνουν ότι απειλούνται από έναν μελισσοκόμο, με ομαδική συντονισμένη αντίδραση, τον πανικοβάλλουν, με αποτέλεσμα να πέσει αυτός σε μια λιμνούλα. Στη συνέχεια, ένας δεύτερος κίνδυνος προβάλλει : μία πεινασμένη αρκούδα που τρώει το μέλι τους, αλλά οι εργάτριες δε συμφωνούν με τον πανικό της βασίλισσας και υπόσχονται , με ακμαίο ηθικό, να ξαναμαζέψουνε το μέλι. Ο αφηγητής κηφήνας συμπεραίνει πως κάποιος λόγος θα υπάρχει να έρχονται σε αντιπαράθεση τα ζώα. Μένει, τελικά, ένα μήνυμα αγωνιστικότητας των εργατριών κατά της μεμψιμοιρίας της βασίλισσας.