Μέσα στη σιωπή της φύσης, η καρδιά μαθαίνει να ευχαριστεί.

Εισαγωγή

Με αφορμή το θρησκευτικό συναίσθημα και τη σχέση του ανθρώπου με τη δημιουργία, η μαθήτρια αποτυπώνει με απλότητα και τρυφερότητα τη φύση ως δώρο Θεού και κοινό μας σπίτι. Ένα ποίημα που ενώνει πίστη, ευγνωμοσύνη και οικολογική συνείδηση.

Ποίημα

Η φύση είναι δώρο του Θεού,
δέντρα, θάλασσες, λουλούδια, όλα μαζί.
Μας χαμογελά σε κάθε της γωνιά
και μας ζητά μόνο λίγη φροντίδα.

Αν την αγαπάμε κάθε μέρα,
θα μας γεμίζει φως και χαρά.
Γιατί η Γη είναι το σπίτι μας
κι εμείς η αγκαλιά που τη στηρίζει.

Σεφέρι Κριστιάνα, Γ2, 24ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης

Σχόλιο Εκπαιδευτικού

Το ποίημα αναδεικνύει μια ώριμη πνευματική στάση: τη φύση όχι ως δεδομένο, αλλά ως ευλογία που χρειάζεται φροντίδα. Η μαθήτρια προσεγγίζει το θρησκευτικό συναίσθημα μέσα από την ευθύνη, την αγάπη και τη σχέση του ανθρώπου με τη δημιουργία, δίνοντας έναν ήσυχο αλλά ουσιαστικό λόγο πίστης.

✒Εισαγωγή, σχόλιο & επιμέλεια παρουσίασης

Βασιλική Β. Παππά — Καθηγήτρια Θεολογίας