Εισαγωγή:

Η Χλόη Κουτσουμπέλη είναι μία από τις πιο ειλικρινείς και βαθιές φωνές της σύγχρονης ελληνικής ποίησης. Με παιδικά και εφηβικά χρόνια που σημάδεψαν τη ζωή της, βρήκε στην ποίηση όχι μόνο ένα μέσο έκφρασης, αλλά και ένα καταφύγιο, έναν τρόπο να εξερευνήσει και να κατανοήσει τα πιο σκοτεινά και φωτεινά κομμάτια του εαυτού της. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά ανοιχτά για τη δύναμη και τις προκλήσεις της δημιουργίας, την ουσία της ποίησης, αλλά και για το τι μένει στο τέλος από μια ζωή αφιερωμένη στη γραφή.

Η Συνέντευξη

Β.Π.: Αν η ποίηση ήταν ανάγκη, ποια έλλειψη στη ζωή σας ήρθε να καλύψει; 

Χ.Κ.: Δύσκολα παιδικά και εφηβικά χρόνια με συναισθηματικά τραύματα με έστρεψαν σε αυτήν από το Δημοτικό ακόμα. Στην πορεία της ζωής μου αποδείχτηκε στήριγμα, καταφύγιο, λύτρωση, αλλά και αναμόχλευση της πληγής, πολλές φορές ασήκωτο βάρος και ευθύνη και όσες φορές προσπάθησα να απαλλαγώ, επέστρεφε δριμύτερη.

Β.Π.: Τι είναι αυτό που δεν μπορείτε να πείτε αλλιώς παρά μόνο μέσα από την ποίηση; 

Χ.Κ.: Τον λόγο αυτού του άγνωστου και άμορφου πλάσματος που ελλοχεύει μέσα μας και συνεχώς αναδεύεται και πεινάει και ζητάει ασταμάτητα να ακουστεί. Είναι ένας λόγος που δεν είναι μόνο δικός μου, που προέρχεται από πολύ βαθιά, από πολύ παλιά.

Β.Π.: Πόσο εκτεθειμένος είναι τελικά ένας ποιητής μέσα στο έργο του; Υπάρχουν όρια; 

Χ.Κ.: Αν υπάρχουν πιστεύω ότι πρέπει να τα παραβεί. Ο ποιητής και η ποιήτρια είναι εκ προοιμίου εκτεθειμένοι και γυμνοί μπροστά στον αναγνώστη και κάθε ποιητής και κάθε ποιήτρια θεωρώ ότι πρέπει να είναι προετοιμασμένος και προετοιμασμένη γι' αυτό.

Β.Π.: Υπάρχει κάτι που αποφεύγετε συνειδητά να γράψετε — και γιατί;

Χ.Κ.: Ακόμα και να υπήρχε κάτι που θα απέφευγα συνειδητά να γράψω, το ασυνείδητο στο οποίο κάθε ποιητής και κάθε ποιήτρια βυθίζεται για να αναδυθεί μετά στην επιφάνεια με το ποίημα του/της, θα το αποκάλυπτε. Έτσι η απάντηση είναι αρνητική. 

Β.Π.: Ποια είναι η πιο δύσκολη αλήθεια που σας ανάγκασε η γραφή να αντικρίσετε; 

Χ.Κ.: Ότι δυστυχώς πάρα πολλές φορές οι λέξεις είναι πολύ στενές για να χωρέσουν όλο το συναίσθημα, όλο το νόημα και όλο το βάθος που θέλω να αποτυπώσω. Θα έλεγα ότι η γραφή μας φέρνει αντιμέτωπους με τη μετριότητα και τους περιορισμούς μας. 

Β.Π.: Πώς αλλάζει η σχέση σας με τον εαυτό σας μέσα από τη διαδικασία της  δημιουργίας;

Χ.Κ.: Νομίζω ότι αποκτώ μεγαλύτερη αυτογνωσία αφού σκοτεινά και φωτεινά καταπιεσμένα κομμάτια του εαυτού μου ανεβαίνουν στον αφρό και μου αποκαλύπτονται παλιές αλήθειες που συνειδητά αγνοούσα.

Β.Π.: Σε μια εποχή υπερπληροφόρησης, τι μπορεί να κάνει την ποίηση ακόμη αναγκαία;

Χ.Κ.: Αυτό που την έκανε αναγκαία και στην εποχή της Σαπφούς, ύστερα από τόσους αιώνες, όσο κι αν έχει αλλάξει ο κόσμος, όσο και αν η τεχνολογία έχει εισβάλει και διαμορφώνει ακόμα και τον τρόπο που σκεφτόμαστε, η ποίηση και γενικά η τέχνη είναι η ανθρωπινότητα και η ουσία μας. 

Β.Π.: Όταν ένα ποίημα ολοκληρώνεται, νιώθετε λύτρωση ή απώλεια;

Χ.Κ.: Νιώθω ευφορία και ανακούφιση. Η απώλεια είναι η κινητήρια δύναμη που το γεννά, η λύτρωση είναι η γέννα.

Β.Π: Αν αφαιρούσατε όλα τα «στολίδια», τι θα έμενε στον πυρήνα της γραφής σας;

Χ.Κ.: Ένα μόνο γράμμα, το ω, γιατί η απώλεια γράφεται με ω.

Β.Π.: Τι θα θέλατε να μείνει από εσάς όταν σταματήσετε να γράφετε;