Εισαγωγικό σημείωμα

Τα δύο ποιήματα προέρχονται από τη Μαριάννα Πετσάνη, μαθήτρια δημιουργικής γραφής του Προκοπείου Πολυδυνάμου Εκκλησιαστικού Κέντρου και κινούνται σε έναν έντονα συμβολικό και εικαστικό ποιητικό χώρο. Η γραφή τους χαρακτηρίζεται από ρευστότητα, ασυνέχεια και ισχυρές εικόνες, στοιχεία που συνθέτουν μια προσωπική φωνή σε διαμόρφωση. Αντί να επιδιώκουν ολοκληρωμένη φόρμα, τα κείμενα λειτουργούν περισσότερο ως στιγμές εμπειρίας και μετάβασης, όπου η γλώσσα δοκιμάζει τα όριά της μέσα από εικόνες, ρυθμό και σιωπές.

της Μαριάννας Πετσάνη

Κρύσταλλο

Ένα, δυο, τρία παύση
Ένα, δυο, τρία, στάλα…

Πού πας; ρωτάω.
Πάρε με μαζί σου… τρέμω, πέφτω στα γόνατα…

Ένα, δυο, τρία γυρνάει
σιγανά…

Δεν μπορώ… ψελλίζει
Ούτε εσύ μπορείς…

Κρύσταλλο.

Το αγγίζω, νιώθω τις στάλες,
μαύρες στάλες σαν ποτάμια ρέουν στο κρύσταλλο. 

Μια μικρή φωτιά γεννιέται μέσα μου. 

Βρέχω το δάχτυλό μου και στην άκρη του τραπεζιού γράφω το όνομά μου.

Εκεί… δίπλα στο δικό σου. Σπάω, θρυμματίζομαι.

Αντικρίζω την καινούρια μου εικόνα. 

Αποχαιρετώ τη θλίψη και έρχομαι να σε βρω.

Ελαφρά ύδατα

Ελαφρά ύδατα σκεπάζουν το κορμί σου.
Λουσμένη στο φεγγαρόφως γυρνάς το βλέμμα σου στα αστέρια…

Ταξιδιώτες είναι, ψυχές που σβήστηκαν από το χάρτη.

Στην άκρη του κόσμου η ζυγαριά τους γύρισε επικίνδυνα.

Το αντίτιμο αυτό δεν αγοράζει την αιωνιότητα.

Το ταξίδι τους τελείωσε.
Και το δικό σου τελειώνει.

Εδώ…

Σε αυτά τα ύδατα θα σπάσουν τα δεσμά σου.

Απλώνονται χέρια, σε αγγίζουν απαλά.
Τόσο απαλά… στην αγκαλιά του ασημένιου φεγγαριού.

Κριτική ανάγνωση

Το ποίημα "Κρύσταλλο" αναπτύσσεται μέσα από έναν ρυθμικό παλμό επανάληψης που λειτουργεί σχεδόν τελετουργικά. Το "Ένα, δύο, τρία" δεν οργανώνει απλώς τον χρόνο· δημιουργεί ένα πεδίο αναμονής πριν από μια εσωτερική ρωγμή.

Ο κεντρικός συμβολισμός του κρυστάλλου λειτουργεί ως εύθραυστη επιφάνεια πάνω στην οποία συμπυκνώνεται η εμπειρία της απώλειας και της εγγύτητας. Οι "μαύρες στάλες" και η πράξη της γραφής του ονόματος εισάγουν μια χειρονομία ταυτότητας μέσα σε ένα περιβάλλον διάλυσης.

Η κορύφωση του θρυμματισμού δεν καταλήγει σε απώλεια, αλλά σε μετατόπιση: η διάσπαση του εαυτού γίνεται προϋπόθεση επαναπροσέγγισης του άλλου. Το ποίημα κινείται έτσι από τη θλίψη προς μια αβέβαιη, αλλά ενεργή έξοδο.

Το δεύτερο ποίημα που φέρει τον τίτλο "Ελαφρά ύδατα" μετατοπίζει τη γραφή από το εσωτερικό τραύμα σε μια κοσμική, σχεδόν μυθολογική τοπογραφία. Το σώμα και το τοπίο συγχωνεύονται μέσα σε ένα υδάτινο περιβάλλον όπου τα όρια ανάμεσα στην ύλη και τη μνήμη παραμένουν ρευστά.

Οι εικόνες των "ταξιδιωτών" και των "ψυχών που σβήστηκαν από το χάρτη" δεν λειτουργούν ως αφηγηματικά στοιχεία, αλλά ως αποτυπώματα μιας ευρύτερης αφήγησης για το τέλος και τη μετάβαση. Η γλώσσα δεν εξηγεί· δημιουργεί ατμόσφαιρα.

Η επανάληψη της ιδέας του τέλους λειτουργεί ως ήπια καθοδήγηση μέσα στο ποιητικό τοπίο, πριν από την τελική εικόνα της λύσης των δεσμών. Το ποίημα καταλήγει σε μια τελετουργική αίσθηση απελευθέρωσης, όπου η απώλεια μετασχηματίζεται σε επιστροφή προς το φως.

Επιμέλεια – Παρουσίαση:
Βασιλική Β. Παππά