Εισαγωγή

Η προσευχή μπορεί να γίνει μια προσωπική στιγμή ηρεμίας, ένας διάλογος στον οποίο ο άνθρωπος εκφράζει τις σκέψεις, τις αγωνίες, τις ευχές και τις ελπίδες του. Δεν χρειάζεται πάντα ιδιαίτερες λέξεις ή σύνθετες διατυπώσεις· πολλές φορές αρκεί η ειλικρίνεια με την οποία κάποιος στρέφεται προς τον Θεό.

Στο ποίημά του «Μια προσευχή στο δωμάτιό μου», ο Χριστόδουλος Λιάρος μάς μεταφέρει σε μια ήσυχη, προσωπική στιγμή της καθημερινότητάς του. Μέσα από την εικόνα του παιδιού που προσεύχεται μπροστά στην εικόνα του Θεού, αναδεικνύει τις ανησυχίες της σχολικής ζωής, την αγάπη για την οικογένεια, την επιθυμία για υγεία και χαρά, αλλά και την ανάγκη να μπορεί να προσφέρει στήριξη στους φίλους του.

Μια προσευχή στο δωμάτιό μου

Κάθομαι στο δωμάτιο όταν πέφτει η βραδιά,

Και νιώθω μια ησυχία να'ρχεται στην καρδιά.

Κοιτάζω την εικονίτσα που'χω στον τοίχο ψηλά,

Και του μιλάω απλά, όπως ένα παιδί μιλά.

Του λέω για το σχολείο, τα μαθήματα, το άγχος μου,

Για όσα με βαραίνουν και χαλάνε το κέφι μου.

Του ζητάω να'χει καλά όλη μου την οικογένεια,

Και να μην έχουμε ποτέ καυγάδες και στενοχώρια.

Δεν θέλω πλούτη, ούτε πράγματα ακριβά,

Μόνο να έχουμε υγεία, χαμόγελο και χαρά.

Να βοηθάω τους φίλους μου όταν είναι λυπημένοι,

Γιατί με την αγάπη ο κόσμος ομορφαίνει.

Κι όταν λέω «αμήν» και πάω να κοιμηθώ,

Νιώθω πως δεν είμαι μόνος και δεν θα φοβηθώ.

Ξέρω πώς ο Θεός ακούει κάθε μικρή φωνή,

Κι αυτό μου δίνει δύναμη για όλη μου τη ζωή.

Χριστόδουλος Λιάρος, Γ2, 7ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς

Σχόλιο της εκπαιδευτικού

Το ποίημα ξεχωρίζει για την αμεσότητα και την ειλικρίνεια με την οποία προσεγγίζει το θρησκευτικό συναίσθημα. Ο μαθητής δεν παρουσιάζει την προσευχή ως μια τυπική θρησκευτική πράξη, αλλά ως μια προσωπική επικοινωνία με τον Θεό, μέσα στην οποία βρίσκουν χώρο τόσο οι μικρές καθημερινές αγωνίες όσο και οι βαθύτερες επιθυμίες της καρδιάς.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η αναφορά στα μαθήματα, στο άγχος και στις δυσκολίες της σχολικής ζωής. Μέσα από αυτές τις οικείες εμπειρίες, η προσευχή αποκτά έναν συγκεκριμένο και βιωματικό χαρακτήρα. Ο Θεός δεν βρίσκεται μακριά από την καθημερινότητα του παιδιού, αλλά γίνεται ο αποδέκτης των σκέψεων και των ανησυχιών του.

Αξιοσημείωτη είναι, επίσης, η μετάβαση από την προσωπική παράκληση στην επιθυμία για προσφορά προς τους άλλους. Ο στίχος «Να βοηθάω τους φίλους μου όταν είναι λυπημένοι» φανερώνει ότι η αγάπη δεν περιορίζεται σε κάτι που ζητάμε να λάβουμε, αλλά γίνεται και κάτι που επιθυμούμε να προσφέρουμε. Έτσι, η προσευχή αποκτά και μια ουσιαστική ηθική διάσταση.

Το ποίημα ολοκληρώνεται με το αίσθημα ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνος. Η πεποίθηση πως ο Θεός ακούει ακόμη και «κάθε μικρή φωνή» εκφράζει την ανάγκη του παιδιού να αισθάνεται ασφάλεια, παρηγοριά και εμπιστοσύνη απέναντι στις δυσκολίες της ζωής.

Η αξία αυτής της μαθητικής δημιουργίας βρίσκεται ακριβώς στην απλότητά της. Ο Χριστόδουλος καταθέτει μια προσωπική εικόνα της πίστης, στην οποία η προσευχή συνδέεται με την οικογένεια, τη φιλία, την αγάπη και την εσωτερική δύναμη. Μας υπενθυμίζει, με τον δικό του τρόπο, ότι ακόμη και οι πιο απλές λέξεις μπορούν να εκφράσουν βαθιά συναισθήματα.

✒ Εισαγωγή, σχόλιο & επιμέλεια παρουσίασης

Βασιλική Β. Παππά — Καθηγήτρια Θεολογίας