Το λιμάνι της ψυχής

Μέσα στις φουρτούνες της ζωής, η πίστη γίνεται λιμάνι ασφάλειας, ελπίδας και γαλήνης για την ανθρώπινη ψυχή.
Εισαγωγή
Στο ποίημά τους, η Δέσποινα Κίτσα και η Δήμητρα-Λουκία Ελευθεριάδου, μαθήτριες της Β΄ Γυμνασίου, προσεγγίζουν τη χριστιανική πίστη ως πηγή αγάπης, δύναμης και εσωτερικής γαλήνης. Μέσα από ποιητικές εικόνες και συμβολισμούς, αναδεικνύουν τον ρόλο της προσευχής, της συγχώρεσης και της εμπιστοσύνης στον Χριστό ως σταθερό σημείο αναφοράς στις δυσκολίες της ζωής.
Το Ποίημα
Το λιμάνι της ψυχής
Όταν νιώθω τη χαρά
η ελπίδα παίρνει φτερά.
Και όταν η λύπη με κυκλώνει
μια προσευχή με δυναμώνει.
Μέσα στον κόσμο τον τρελό
ψάχνω έναν δρόμο για να βρω.
Και η θρησκεία με καλεί
να κάνω πράξη την αγάπη, στη ζωή.
Νιώθω την θρησκεία σαν ζεστασιά
σαν μια αόρατη αγκαλιά
που μου μαθαίνει ν' αγαπώ
να συγχωρώ και να εκτιμώ.
Δεν είναι λέξεις σε χαρτί..
Είναι μια δύναμη βαθιά
που μας κρατάει στην ζωή
και φέρνει γαλήνη στην καρδιά.
Μες τη φουρτούνα ο Χριστός λέει:
«Μη φοβού μόνον πίστευε» ξανά
Και οι Άγιοι γίνονται οδηγοί
Για το λιμάνι στη στεριά.
Δέσποινα Κίτσα – Δήμητρα Λουκία Ελευθεριάδου, Τάξη Β1, 7ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς
Σχόλιο της Εκπαιδευτικού
Οι μαθήτριες επιχειρούν μια ουσιαστική σύνδεση της θρησκευτικής πίστης με τις καθημερινές επιλογές και τη στάση ζωής του ανθρώπου. Ιδιαίτερα αξιόλογη είναι η μεταφορική απόδοση της θρησκείας ως «αόρατης αγκαλιάς», καθώς και η εικόνα του Χριστού ως σημείου αναφοράς μέσα στη φουρτούνα της ζωής. Η αξιοποίηση της ευαγγελικής φράσης «Μη φοβού, μόνον πίστευε» ενισχύει το θεολογικό περιεχόμενο του ποιήματος. Με μεγαλύτερη προσοχή στον ρυθμό, στη στίξη και στην πρωτοτυπία ορισμένων εκφράσεων, η δημιουργία τους θα μπορούσε να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη ποιητική δύναμη.
✒ Εισαγωγή, σχόλιο & επιμέλεια παρουσίασης
Βασιλική Β. Παππά — Καθηγήτρια Θεολογίας


