Η γη δεν μας ανήκει· μας εμπιστεύεται.

Σύντομη εισαγωγή

Ένα ποίημα που συνδέει την έννοια της ζωής με την ευθύνη απέναντι στη φύση και την κτίση. Με έντονο συμβολισμό και λιτό λόγο, ο μαθητής μας καλεί να δούμε τη γη όχι ως ιδιοκτησία, αλλά ως δώρο και προσευχή.

Ποίημα

Ζωή – ανάσα του φωτός,
στιγμή που ανοίγει και σιωπά.
Ένα δέντρο, μια σταγόνα, ένας παλμός,
κι ο κόσμος όλος τραγουδά.

Η γη δεν είναι κτήμα μας,
μα μήτρα, μάνα, προσευχή.
Μέσα της κρατά το θαύμα,
κι εμείς — το μέλλον ή τη λησμονιά.

Θησέας Παπαθανασίου, Γ4, 1ο Γυμνάσιο Τούμπας

Σχόλιο εκπαιδευτικού

Το ποίημα εκφράζει με ώριμο και συμβολικό λόγο την ευθύνη του ανθρώπου απέναντι στη φύση και την κτίση. Μέσα από λιτές αλλά δυνατές εικόνες, ο μαθητής παρουσιάζει τη ζωή ως δώρο και τη γη ως μητέρα και προσευχή, καλώντας σε σεβασμό, συνείδηση και επιλογή. Ένα κείμενο που συνδυάζει οικολογική ευαισθησία και βαθύ ανθρωπιστικό – πνευματικό προβληματισμό.

✒Εισαγωγή, σχόλιο & επιμέλεια παρουσίασης

Βασιλική Β. Παππά — Καθηγήτρια Θεολογίας