Μέσα στη γαλήνη του δάσους, η ψυχή ανθίζει.

Όταν η ψυχή ανθίζει, το φως γεμίζει την καρδιά.

Ορισμένες φορές η σιωπή και η παρατήρηση ενός άλλου ανθρώπου μπορούν να κρύβουν απέραντο συναίσθημα. Στο παρακάτω ποίημα, η Βασιλική Καράνταη εκφράζει με τρυφερότητα και ευαισθησία την ανάγκη να σεβόμαστε τους άλλους, ειδικά όταν κοιτάζουν τον ουρανό, ίσως ψιθυρίζοντας νοσταλγία, αγάπη ή πένθος. Ένα μικρό κείμενο που μας υπενθυμίζει τη δύναμη της...

Contemplation and literary reflection: engaging with the ethical and existential dimensions of human existence.

Δρ Νίκος Αγγελής, Διδάκτωρ Πνευμονολόγος

Η γη δεν μας ανήκει· μας εμπιστεύεται.