Μέσα στη γαλήνη του δάσους, η ψυχή ανθίζει. 

Εισαγωγή

Η φύση συχνά λειτουργεί σαν καταφύγιο, χώρος ηρεμίας και ασφάλειας για τον άνθρωπο. Στο παρακάτω ποίημα, η Αννέλια Καραγιαννοπούλου δημιουργεί μια μαγευτική εικόνα δάσους και φεγγαριού, όπου όλα τα στοιχεία — λουλούδια, φύλλα, αέρας και ρυάκι — συνδυάζονται για να δημιουργήσουν μια αίσθηση γαλήνης και παιδικής αθωότητας. Ένα κείμενο που προσκαλεί τον αναγνώστη να «αποκοιμηθεί» μέσα στην ομορφιά της φύσης.

Ποίημα

Η μάνα φύση μου γελά

Στο βάθος ενός δάσους
που το φεγγάρι λάμπει,
ανθίζουν λουλούδια,
ένα ρυάκι σκάει.

Τα φύλλα ψιθυρίζουν,
η γη μοσχοβολά.
Ο αέρας ταξιδεύει,
μαγεύει η ομορφιά.

Μέσα σ' αυτό το δάσος,
σε εκείνη τη γωνιά στο βάθος,
σαν παιδί αποκοιμιέμαι
κι η μάνα φύση μου γελά.

Αννέλια Καραγιαννοπούλου, Γ4, 1ο Γυμνάσιο Τούμπας

Σχόλιο εκπαιδευτικού

Το ποίημα της Αννέλιας ξεχωρίζει για την έντονη εικονοπλασία και την αίσθηση ασφάλειας που μεταδίδει. Μέσα από απλές αλλά πολύ ζωντανές εικόνες, ο αναγνώστης βιώνει τη γαλήνη του δάσους και την παιδική αίσθηση ανακούφισης που φέρνει η επαφή με τη φύση. Το κείμενο συνδυάζει αισθήσεις, ήχους και μυρωδιές, δημιουργώντας έναν στοχαστικό, ήρεμο κόσμο, που αγκαλιάζει και ενθαρρύνει την εσωτερική γαλήνη.

✒Εισαγωγή, σχόλιο & επιμέλεια παρουσίασης

Βασιλική Β. Παππά — Καθηγήτρια Θεολογίας