Η φύση χαρίζει ζωή· ο άνθρωπος οφείλει να τη σεβαστεί.

Εισαγωγή

Η φύση μας προσφέρει απλόχερα ζωή, ομορφιά και ισορροπία. Συχνά όμως ο άνθρωπος ξεχνά πόσα του χαρίζει και, στο όνομα του κέρδους, την πληγώνει. Στο παρακάτω ποίημα, τρεις μαθήτριες εκφράζουν με ειλικρίνεια και ευαισθησία την αγωνία τους για την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, δίνοντας φωνή στη γη που πονά.

Ποίημα

Το δάσος είναι πράσινο

Το δάσος είναι πράσινο,
πράσινο σαν τη φύση.
Ποτέ δεν καταλάβαμε
πόσα θα μας χαρίσει.

Όπως περνάνε οι εποχές
και τα λουλούδια ανθίζουν,
οι άνθρωποι τα κόβουνε,
σιγά-σιγά μαυρίζουν.

Και «κάμαμε» τη γη μας,
τα ζώα, τη βροχή,
για να πλουτίσει ο άνθρωπος
και να πονάει η γη.

Παπαδημητρίου Δέσποινα, Παπαμανώλη Βασιλική, Τσιάρα Σοφία, Γ2, 24ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης

Σχόλιο εκπαιδευτικού

Το ποίημα αποτυπώνει με απλό αλλά ουσιαστικό λόγο τη σύγκρουση ανάμεσα στη φύση και την ανθρώπινη απληστία. Η σταδιακή μετάβαση από το «πράσινο» της ζωής στο «μαύρο» της φθοράς δημιουργεί έντονη συναισθηματική φόρτιση και προβληματισμό. Οι μαθήτριες καταφέρνουν να εκφράσουν οικολογική συνείδηση και κοινωνική ευθύνη, δίνοντας στη γη ανθρώπινη φωνή.

✒Εισαγωγή, σχόλιο & επιμέλεια παρουσίασης

Βασιλική Β. Παππά — Καθηγήτρια Θεολογίας